11 Νoεμβρίου 2020. Μηνᾶ, Βίκτωρος καί Βικεντίου Μαρτύρων καί Θεοδώρου Στουδίτου

Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι ἀνώτερη ἀπό τίς ἄλλες γλῶσσες;

Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι ἡ πλέον πλούσια σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο, διαθέτουσα ἀνεξάντλητη ποικιλία λέξεων. Εἶναι μία νοηματική γλῶσσα πού ἀπό τήν ἐτυμολογία της μπορεῖς νά καταλάβῃς τό πραγματικό νόημα τῶν λέξεων. Γιά παράδειγμα μελετώντας τή λέξη «λήθεια» βλέπουμε ὅτι ἀποτελεῖται ἀπό τό στερητικό «α» καί ἀπό τή λέξη «λήθη» τή λησμονιά καί σημαίνει ὅ,τι εἶναι ἀληθινό δέν πρόκειται νά ξεχασθῇ. Κατά τόν καθηγητή Μπαμπινιώτη «ἀπό κάθε βασική ἑλληνική λέξη σχηματίζονται πολλοί ὁμόκεντροι λεξικολογικοί κύκλοι μέ πλῆθος παραγώγων καί συνθέτων».

Ὅλες οἱ γλῶσσες τοῦ κόσμου ἔχουν ἑλληνικές ρίζες. Μερικές μάλιστα χρησιμοποιοῦν περισσότερες ἀπό 50.000 λέξεις ἑλληνικῆς καταγωγῆς πού ἐλήφθησαν ἀπό τά ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἀπό ἐπιστημονικά καί λογοτεχνικά κείμενα. Γιά παράδειγμα ἡ ἀγγλική γλῶσσα χρησιμοποιεῖ τή λέξη Europe Εὐρώπη, Alphabet Ἀλφάβητο, Grammar Γραμματική, Sylabus Συλλαβή, Diphtongs Δίφθογγοι, Angel Ἄγγελος, Bible Βίβλος, Bibliography Βιβλιογραφία κλπ. Ἕνα ἄλλο σημαντικό χαρακτηριστικό τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας εἶναι ἡ ἀφομοιωτική της δύναμη πού ἔδειξε καί ἄντεξε στούς ποικιλώνυμους κατακτητές κυρίως ἐπί Λατινοκρατίας, Φραγκοκρατίας καί Τουρκοκρατίας προσαρμόζοντας τούς ξενόφερτους τύπους στούς φωνητικούς καί γραμματικούς κανόνες της. Γιά παράδειγμα ἀπό τό τουρκικό «ἐγκλεμέκ» πού σημαίνει γλεντῶ, προῆλθαν οἱ λέξεις γλέντι, γλεντάω, γλεντζές, γλεντζέδικος, γλεντάκι, γλεντοκοπῶ, γλεντοκόπος καί ἀγλέντιστος κ.λ.π. Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι εἰδική στό νά δημιουργῆ σύνθετα μέ χρήσεις ἀπίστευτων δυνατοτήτων. Ὁ Γάλλος συγγραφέας Ζάκ Λακαρριέρ, ἔκθαμβος ἐμπρός στό μεγαλεῖο τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας εἶχε δηλώσει· «Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα ἔχει τό χαρακτηριστικό νά προσφέρῃ θαυμάσια γιά τήν ἔκφραση ὅλων τῶν ἱεραρχιῶν μέ μία ἁπλῆ ἀλλαγή τοῦ πρώτου συνθετικοῦ».

Ἡ ἑλληνική γλῶσσα χρησιμοποιήθηκε καί ὑπό τῶν περισσοτέρων μεγάλων Πατέρων καί Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας. Ἀναφέρεται στήν Εἰσαγωγή τῆς Ἑλληνικῆς Πατρολογίας ὅτι· «Ἡ «ἀττική-κοινή» Ἑλληνική γλῶσσα ἀπό τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου περίπου καί ἐφεξῆς ἐπικρατήσασα, μάλιστα δ' ἐν Ἀλεξανδρείᾳ, ἐκεῖθεν δέ εἰς ὁλόκληρον τόν Ἑλληνικόν χῶρον διαδοθεῖσα, ὑπῆρξε τό ὑπό τῆς θείας Προνοίας χρησιμοποιηθέν ὄργανον ἐξαπλώσεως τῆς νέας διά Χριστόν Ἀποκαλύψεως, τό ὄργανον τοῦ τε γραπτοῦ καί τοῦ προφορικοῦ ἤ κηρυκτικοῦ καί διδακτικοῦ - κατηχητικοῦ λόγου».