4 Δεκεμβρίου 2020. Βαρβάρας Μεγαλομάρτυρος καί Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ

Μεγάλες, Ταπεινές, καί Σύγχρονες μορφές. Γλυφός Πέτρος.

Σήμερα μαζί μέ τήν ἁγία Βαρβάρα ἑορτάζει καί ὁ μεγάλος δογματολόγος καί ποιητής ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Γιά τό λόγο αὐτό, σήμερα, τιμώντας τήν θρησκευτική ποίηση, θά ἀναφέρω ἕνα ποίημα τοῦ «Παλαιοημερολογίτη» Μοναχοῦ Κυπριανοῦ (Παναγιώτη) Λαχανᾶ πού εἶχε ἐκδόσει μέ τό καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Πέτρος Γλυφός». Εὐτύχησα νά γνωρίσῳ τόν π. Κυπριανό γύρω στά 1976, πάνω στό Κάστρο τῆς Κορώνης καί ποτέ δέν θά τόν ξεχάσω. Ἔγραψε πολλά ποιήματα καί ἄλλα βιβλία, ὅπως «Ὀμορφιές καί Μορφές τῆς Κορώνης», καθώς καί τό· «Ποία ἡ διαφορά μεταξύ Παλαιοῦ καί Νέου Ἡμερολογίου». Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἦταν, γιά μένα, ἕνας ἀπό τούς πλέον σημαντικούς ἀνθρώπους τοῦ εἰκοστοῦ αiῶνα. Ἕνας «ΜΕΓΑΛΟΣ, ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ» τοῦ πνεύματος καί ταυτόχρονα τῆς ἀρετῆς. Ἐδῶ θά ἀντιγράψω τό ποίημά του «Ὁ Παπαθυμουλέας».

Ἀλήθεια, σεβαστός παπάς ὁ Παπαθυμουλέας, πού λειτουργοῦσεν ἀψηλά, στήν πάνω ἐνορία, τήν ταπεινή καί φτωχική τ' ἀφέντη Ἅγιο-Νικόλα. Εἶχε μορφή πανόμορφη κι ἔμοιαζε τοῦ Χριστοῦ μας, μέ τό ψηλό ἀνάστημα, τά μάτια τά μεγάλα, τά γένια του τά ὁλόξανθα καί τό χαμόγελό του. Παπάς θεοφοβούμενος! Παπάς εὐλογημένος! Ποτές, ποτές δέν ἄφηνε «ἑσπερινό» - θυμᾶμαι - πού νά μή τόνε διάβαζε ἀργά καί μέ εὐλάβεια, στήν ἐκκλησίτσα τή μικρή, ἀντάμα μέ τόν ψάλτη, ἐκεῖνον τό γλυκόφωνο Βασίλη τόν Γαλάτσο. Νά ἰδῆς σταυροκοπήματα τῶν γυναικῶνε τότες, πού μαζεύονταν ὅλες τους εὐτύς μέ τήν καμπάνα, πού τή χτυποῦσε πρόσχαρα ὁ Μῆτσος ὁ Τσορόνης, κεῖνος ὁ ἀσκητόμορφος, μαθές, καντηλανάφτης. Ἄχ, τί κατάνυξη βαθιά ἐκείνη ἡ στιγμούλα, ὁπού ἔβγαινε ἀπ' τοῦ «Ἱεροῦ» τήν «Πύλη τήν Ὡραία», βαστάζοντας τό θυμιατό ὁ Παπαθυμουλέας κι ὅλους μας λιβανίζοντας εἰς τό «κατευθυνθήτω»! Θυμιάτιζε ἀργά - ἀργά καί σκόρπαγε τό μύρο σέ ταπεινούλια καί σταχτιά ἀνάερα συννεφάκια, καί τά ἀσημοκούδουνα -- γκλίν - γκλίν -- ἀχολογοῦσαν, τόν ψάλτη συντροφεύοντας γλυκά στό ψάλσιμό του...

Ὅταν τόνε ζυγώναμε ἐμεῖς τά παιδαρέλια, γιά ν' ἀσπαστοῦμε εὐλαβικά τό χέρι του τό ἅγιο, ὅλος ἐμοσχοβόλαγε· καί τή μοσχοβολάδα ἀπάνω μας τή σκόρπαγε σάν ἔβανε τό χέρι, πάνω στό κεφαλάκι μας γιά νά μᾶς εὐλογήσῃ χαδιάρικα καί νά εὐκηθῇ 'πο μέσα τήν καρδιά του... Ἀλήθεια, σεβαστός παπάς ὁ Παπαθυμουλέας, πού λειτουργοῦσεν ἀψηλά, στήν πάνου ἐνορία τήν ταπεινή καί φτωχική τ' ἀφέντη Ἅγιο-Νικόλα.

(Ἀπό τήν ποιητική ἀνθολογία τοῦ ΝΙΚΟΥ ΤΥΠΑΛΔΟΥ, Ἀθῆναι 1974, Ἐκδόσεις Ἀποστολικῆς Διακονίας).

Υ.Γ. Θά ἦταν παράλειψη ἄν δέν ἀναφέραμε, ἔστω καί ἐλάχιστα σημαντικά στοιχεῖα τῆς ζωῆς του: α) Παρέμεινε ἁπλός Μοναχός παρά τίς πιέσεις νά γίνῃ Ἐπίσκοπος β) Γνωστός ἀνά τό Πανελλήνιο Θεολόγος καί Ποιητής, δέν φοβήθηκε νά ὁμολογήση «Γνήσιος Ὀρθόδοξος» καί νά πολεμηθῇ γι' αὐτό γ) Στήν συμπεριφορά του εἶχε ἁπλότητα, ἐνῶ στή ζωή του ἀσκητική αὐστηρότητα. ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ.