7 Δεκεμβρίου 2020. Δεκάτη (Ι΄) Κυριακή τοῦ Λουκᾶ

Ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ὑποκρισία τῶν ἀνθρώπων.

Σήμερα τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, ἀναφέρει τό θαῦμα-θεραπεία πού ἔκανε ὁ Χριστός στή συγκύπτουσα, κατά τή διάρκεια τῆς διδασκαλίας του σέ μία «Συναγωγή», δηλαδή μέσα σέ ἕνα τόπο Προσευχῆς καί ὄχι λατρείας, διότι τίς λατρεῖες (θυσίες) τους οἱ Ἰουδαῖοι τίς ἔκαναν μόνο στό Ναό. Ἐκεῖ λοιπόν ὁ Κύριος τῆς δυνάμεως καί τῆς ἀληθείας βλέποντας μία γυναίκα καμπουριασμένη ἀπό τήν ἀσθένεια τή λυπήθηκε, τή φώναξε καί τῆς εἶπε· «Γύναι ἀπολέλυσαι* τῆς ἀσθενείας σου». Καί ἀμέσως ὅταν ἀκούμπησε πάνω της τά χέρια του, σηκώθηκε ὄρθια καί δόξαζε τό Θεό.

Ὁ διάβολος ὅμως δέν ἱκανοποιήθηκε, ἀλλά μέ τή μορφή τῆς «τυπικότητας», τῆς «ὀρθότητας» καί τῆς «ὑποκρισίας» εἶχε ν' ἀντιτάξῃ λόγο κακό, λόγο ἀδιαφορίας καί ἀπανθρωπιᾶς, τυλιγμένο μέσα στά «σωστά» καί στά «πρέπει» τῆς κακίας τοῦ ἀρχισυναγώγου, πού ἔβλεπε μεγάλη ἁμαρτία, τή θεραπεία τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου καί ἔτσι ἐξαπέστειλε τήν κατηγορία· «ἕξ ἡμέραι εἰσίν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καί μή τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου». Αὐτό τό «δεῖ», αὐτό τό «πρέπει» εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία. Εἶναι τό χειρότερο δηλητήριο βουτηγμένο μέσα στό μέλι. Εἶναι φθόνος καλυμμένος μέ τυπικά καί ἐξωτερικά στοιχεῖα καί ἀποσκοπεῖ στήν ἀνθρώπινη δόξα. Αὐτή τή νοοτροπία ἦρθε νά καταργήσῃ ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, γι' αὐτό τό λόγο τόν χαρακτηρίζει ὑποκριτή. Αὐτή δηλαδή τήν ἀπολυτοποίηση τοῦ ὑποκριτή πού σκέπτεται καί ἀπαιτεῖ· «ἐγώ τά γνωρίζω ὅλα, ἐγώ θά σοῦ πῶ τί νά κάνῃς».

Ὑποκριτά... Ὑποκριτά... Ὑποκριτά.... ἀκούγεται ἡ φωνή τοῦ Χριστοῦ στά αὐτιά ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά οἱ περισσότεροι νομίζουμε ὅτι τό φωνάζει μόνο γιά τόν ἀρχισυνάγωγο... Καί συνεχίζουμε νά σκοτώνουμε τήν προαίρεση, τήν ἁπλότητα καί τήν πραγματική ἐλευθερία στό ὄνομα δῆθεν τοῦ Χριστοῦ μέ τά «δεῖ» καί τά «θέλω» μας. Λές καί ἄν θέλει ὁ Χριστός δέν μπορεῖ νά καταργήσῃ τά πάντα μέ ἕνα νεῦμα του. Ὁ Χριστός ὅμως, θέλει τήν ἐλευθερία μας γιά νά γινώμαστε καλοί, ἐπειδή τό ἐπιλέγουμε καί ὄχι ἀναγκαστικά... Ἄσε λοιπόν ὑποκριτά τά πρέπει σου καί προσκύνησε τό Χριστό σάν δημιουργό τῶν πάντων καί Θεάνθρωπο, τόν μόνο γνωρίζοντα τά κρύφια τῶν ψυχῶν μας.

Πόσες φορές δυστυχῶς καί ἐμεῖς δέν κρύβουμε τό φθόνο πού ἔχουμε μέσα μας, ὑπερασπιζόμενοι δῆθεν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ; Νομίζουμε ὅτι διαθέτουμε γνώση καί δύναμη. Ἡ πραγματική δύναμη ὅμως, ὅ,που καί ἄν ὑπάρχει, ἀνήκει στό Χριστό. Τίποτε δέν εἶναι δυνατώτερο αὐτοῦ. Οὔτε διάβολος, οὔτε ἄνθρωπος. Καί ὅμως, αὐτός ταπεινώθηκε, ἔπαθε καί σταυρώθηκε γιά χάρη μας. Καί αὐτή ἡ φαινομένη ἀδυναμία στήν πραγματικότητα εἶναι δύναμη. Δύναμη πνευματική, δύναμη κατά Χριστόν σημαίνει νά μπορῇς νά ἐλέγχῃς τόν ἑαυτό σου, τά θέλω σου, τίς ἀδυναμίες σου. Νά καταλαβαίνῃς ὅτι εἶσαι δημιούργημα καί ὄχι δημιουργός. Ἀλήθεια, πόσα πράγματα καί σήμερα δέν παρουσιάζονται μέ τό δηλητήριο τῆς δῆθεν γνώσεως γιά νά ἐξαλείψουν ὅ,τι πολυτιμότερο ἔχει ὁ ἄνθρωπος, δηλαδή τό αὐτεξούσιο; Πόσοι δέν ὑποκρίνονατι ἐνσυνειδήτως προκειμένου νά ἀπολαμβάνουν τιμές; Πόσοι ἀνά τούς αἰῶνες δέν ἐμπίπτουν στήν φοβερή ἀπειλή τοῦ Χριστοῦ· «Οὐαί ὑμῖν Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί»; (Ματθ. κγ΄, 13).

Ὁ Μέγας Βασίλειος προκειμένου νά περιγράψῃ τήν ὑποκρισία, τήν παρομοιάζει μέ ὕφαλο καί λέει· «ὅπως οἱ ὕφαλοι πού καλύπτονται μέ νερό προκαλοῦν ἀπρόβλεπτα κακά, ἔτσι καί ἡ ὑποκρισία γίνεται ἐπικίνδυνη σέ αὐτούς πού δέν θά προσέξουν» (ΕΠΕ, Τόμ. 6, σελ. 155). Διά τοῦτο, ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἡ χάρις καί ἡ ἀλήθεια, εἴη πάντοτε μεθ' ἡμῶν. Καί ἄς συνειδητοποιήσουμε αὐτό πού λέγει ὁ Ἀπόστολος, ὅτι· «ἡμεῖς (οἱ ἀπόστολοι) μωροί διά Χριστόν, ὑμεῖς (οἱ πιστοί) δέ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς (οἱ ἀπόστολοι) ἀσθενεῖς, ὑμεῖς (οἱ πιστοί) δέ ἰσχυροί· ὑμεῖς (οἱ πιστοί) ἔνδοξοι, ἡμεῖς (οἱ ἀπόστολοι) δέ ἄτιμοι» (Α΄ Κορ. 4, 10) Ἀμήν.

(*) Τό «ἀπολέλυσαι» εἶναι παρακείμενος τοῦ ῥήματος λύω = ἀπελευθερώνω, ἀνακουφίζω ἀπό τά δεινά, ἀπό τό φόβο, ἀθωώνω κλπ.