9 Δεκεμβρίου 2020. Σύλληψις Ἁγίας Ἄννης

Ὁ Ἁγνότητα, Στειρότητα καί Μητρότητα.

Σήμερα ἡ Ἐκκλησίας μᾶς θυμίζει ἕνα σύνηθες ἀνθρώπινο γεγονός τή «σύλληψη τῆς Ἁγίας Ἄννας», τό ὁποῖο ὅμως ἔγινε μέ θαυματουργικό τρόπο καί μετά ἀπό μεγάλη καί ζεστή προσευχή. Πρόκειται γιά τή σύλληψη τῆς Παναγίας μας στά σπλάγχνα τῆς μέχρι τότε στείρας Ἄννας, συζύγου τοῦ δικαίου Ἰωακείμ. Παρόμοια γεγονότα ἔχουμε ἀρκετά μέσα στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας.Ὅπως τῆς Σάρρας καί τῆς Ἐλισάβετ πού ἄν καί στεῖρες γέννησαν καί μάλιστα Πατριάρχες καί Ἁγίους. Αὐτό τό γεγονός ὅμως μπορεῖ νά χαρακτηρισθῇ ξεχωριστό, γιατί αὐτή πού συνέλαβε ἔγινε «Γιαγιά» καί αὐτή πού συνελήφθη ἔγινε «Μητέρα» τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ μας.

Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία καί οἱ περισσότεροι Ἅγιοι Πατέρες, διδάσκουν Παρθενία καί ἁγνότητα. Αὐτό εἶναι ἕνα πολύτιμο ἀγαθό, πού κρατάει καθαρά σῶμα καί ψυχή καί ἀνεβάζει τόν ἄνθρωπο στήν τάξη τῶν Ἀγγέλων. Διδάσκει, ἀλλά δέν ἐπιβάλει. Προτείνει, ἀλλά δέν ἐξαναγκάζει. Δύο δρόμοι ὑπάρχουν γιά τούς πραγματικούς Χριστιανούς. Ἡ καθολική ἁγνότητα καί ἡ ἀφοσιωμένη Μητρότητα καί Πατρότητα. Πρότυπο καί τῶν δύο, τόσο τῆς ἁγνότητας, ὅσο καί τῆς μητρότητας εἶναι ἡ Παναγία μας, ἡ μητέρα τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅλα ἐκεῖ κατευθύνονται. Ὅσα σχετικά μέ ἁγνότητα, στειρότητα καί μητρότητα ἐμφανίζονται μέσα στήν ἱστορία δείχνουν σάν ὁδοδεῖκτες τήν Παναγία. Αὐτή εἶναι σέ ὅλα ἡ κορυφή, ἡ βασίλισσα. Αὐτή, ἀνέθρεψε τό Χριστό καί μένοντας στό «περιθώριο», τόν ἀγάπησε καί τόν πόνεσε, ὅσο καμία ἄλλη γυναίκα στόν κόσμο.

Στήν Παλαιά Διαθήκη, ἡ ἀτεκνία ἐθεωρεῖτο ὄνειδος καί ἡ στειρότητα ἀποτέλεσμα ἀμαρτίας καί μάλιστα γιά ἐκείνους πού προήρχοντο ἀπό τή γενιά τοῦ Δαβίδ, ὅπως ὁ Ἰωακείμ καί ἡ Ἄννα. Γιά τό λόγο αὐτό ὁ Ἱερός Χρυσόστομος τονίζει ὅτι ἡ στειρότητα δέν εἶναι πάντα ἀποτέλεσμα ἁμαρτίας· «ὅταν δῇς ἄνδρα καί γυναίκα χωρίς τέκνα μή νομίσῃς ὅτι εἶναι ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἔτσι ὥστε, ὅταν δῇς τήν Παρθένα νά γεννᾶ τό Δεσπότη νά μήν ἀπιστήσῃς» (PG, 54, 444). Χειρότερη ἀπό τή στειρότητα καί τήν ἀτεκνία τῆς φύσεως εἶναι ἡ ψυχική ἀκαρπία ἐκείνη πού κρατᾶ τόν ἄνθρωπο στό κακό, μακρυά ἀπό τό Θεό, μακρυά ἀπό τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας καί τήν αἰώνια ζωή. Εἶναι χαρακτηριστικό τό πρῶτο τροπάριο τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Θ΄ Δεκεμβρίου πού ἐκφράζει τήνψυχική κατάστασή τῆς Ἁγίας Ἄννας καί λέει· «Καρποφοροῦσα ἡ στεῖρα παρ' ἐλπίδα, Παρθένον τήν μέλλουσαν, τίκτειν Θεόν ἐν σαρκί, ἀγαλλιάσει φαιδρύνεται, χορεύει χαίρει, μεγαλοφόνως Ἄννα κραυγάζουσα», δηλαδή εἶναι τόσο μεγάλη ἡ χαρά καί ἡλπίδα της, πού χορεύει καί κραυγάζει μεγαλόφωνα, ἀφοῦ πρόκειτα νά γεννήσῃ ΑΥΤΗΝ πού θά γεννήσῃ τόν ΘΕΟΝ.