18 Δεκεμβρίου 2020. (Συνέχεια ἐκ τοῦ προηγουμένου)

Ἀπαντήσεις σέ ἐρωτήματα. Ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν Θεός, ἐνεργεῖ μέ κάποιον παράδοξο καί ἀνεξήγητο γιά τούς ἀνθρώπους τρόπο. Καί ἐμεῖς ἀκούγοντας τά εὐαγγελικά λόγια μέ τά πολλά ὀνόματα τά αἰσθανόμαστε κουραστικά καί δέν δίνουμε τήν ἀνάλογη προσοχή. Καί ὅμως μέσα ἀπό αὐτά τά ὀνόματα ἀναδεικνύονται ψήγματα χρυσοῦ. Καί ἰδιαίτερα στήν ἀναφορά τριῶν γυναικῶν τῆς Θάμαρ, τῆς Ραάβ καί τῆς Ρούθ. Ἐξ ἴσου ὅμως σημαντική εἶναι καί ἡ «μή άναφορά» στό ὄνομα τῆς Βηρσαβεέ τῆς γυναίκας τοῦ Οὐρίου μέ τήν ὁποία συνευρέθη ὁ Δαβίδ, πρίν ἀπό τόν ἄδικο θάνατό του καί ἀπό τήν ὁποία ἀπέκτησε τό σοφό Σολομῶντα.

Καί ἀνέστη Δαβίδ ἀπό τῆς κοίτης αὐτοῦ καί περιεπάτει ἐπί τοῦ δώματος τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως καί εἶδε γυναῖκα λουομένην ἀπό τοῦ δώματος καί ἡ γυνή καλή τῷ εἴδει σφόδρα (ἡ θέση τῶν δύο σπιτιῶν ἦταν κοντινή, ὥστε ὁ Δαβίδ διέκρινε τά κάλλη τῆς Βηρσαβεέ ἀπό τόν ἐξώστη. Φαίνεται ὅτι ὁ Οὐρίας ἦταν προσήλυτος περιτεμνημένος στρατιωτικός). Καί ἀπέστειλε Δαβίδ καί ἐζήτησε τήν γυναῖκα καί εἶπεν· οὐχί αὕτη Βηρσαβεέ θυγάτηρ Ἐλιάβ γυνή Οὐρίου τοῦ Χετταίου; καί ἀπέστειλε Δαβίδ ἀγγέλους καί ἔλαβεν αὐτήν, καί εἰσῆλθεν πρός αὐτήν καί ἐκοιμήθη μετ' αὐτῆς καί αὐτή ἁγιαζομένη ὑπό ἀκαθαρσίας αὐτῆς καί ἀπέστρεψεν εἰς τόν οἶκον αὐτῆς καί ἐν γαστρί ἔλαβεν ἡ γυνή· καί ἀποστείλασα ἀπήγγειλε τῷ Δαβίδ καί εἶπεν· ἐγὠ εἰμι ἐν γαστρί ἔχω (Β΄ Βασιλειῶν ια΄, 2-5).

Ἀλήθεια πόσο ἰδιαίτερη εἶναι ἡ ἀναφορά «ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου» καί ὄχι τό ὄνομα «Βηρσαβεέ»; Οἱ ἅγιοι εὐαγγελιστές φωτισμένοι μέ Πνεῦμα ἅγιο, ἀποσιωπώντας τό ὄνομά της καταχωροῦν τό ὄνομα τοῦ πρώτου ἄντρα της τοῦ Οὐρία. Καί ὅλοι μας φέρνουμε στό νοῦ μας τά σχέδια τῆς παράνομης σχέσεως τοῦ Δαβίδ μέ τήν Βηρσαβεέ προκειμένου νά «δολοφονήσῃ» τό σύζυγο. Καί ὅλοι θυμόμαστε τόν ἔλεγχο τοῦ Νάθαν καί τήν παραβολή τῆς ἀμνάδας γιά νά ἐλέγξῃ τόν μοιχό καί φονιά Δαβίδ. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ξεσκέπασε τίς πτυχές τοῦ ἐγκλήματος καί ἔγραψε μέ ἀνεξίτηλα γράμματα πλάϊ στά ὀνόματα τοῦ Δαβίδ καί τοῦ Σολομῶντος ἐκεῖνο τό περίεργο «ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου». Πόσο δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος! Στίς ἱστορίες τῆς Θάμαρ, Ραάβ καί Ρούθ πού μνημονεύονται ὀνομαστικά, ὑπάρχουν στοιχεῖα πίστεως καί ὑποταγῆς στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀνεπανάληπτα. Πρόκειται γιά ἡρωΐδες ἀληθινές τῆς πίστεως πού ἄξιζαν πράγματι τέτοιας τιμῆς. Τό βασικό ὅμως τό περιγράφει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος· «Δέν χρειάζεται νά ντρεπόμαστε γιά τίς κακίες τῶν προγόνων μας, ἀλλά νά ἐπιδιώκουμε τήν ἀρετή... . Ὁ Χριστός ἦλθε γιά νά ἐξαλείψῃ ὅλες τίς κακίες, ὅπως τῆς Ρούθ πού ἦταν ἀπό ἄλλη φυλή καί τῆς Ραάβ πού ἦταν πόρνη, ἦλθε νά διαδραματίσῃ ρόλο ἰατροῦ καί ὄχι δικαστοῦ» (Ὁμιλία Γ΄ εἰς τόν Εὐαγγελιστήν Ματθαῖον).

Προκειμένου ὅμως γιά τή Βηρσαβεέ τί καλό θά μποροῦσε νά πῇ κανείς; Ἔτσι ὁ θεῖος συγγραφεύς, ἀντίθετα ἀπό ὅ,τι ὅλοι θά περίμεναν, κάνει μνημόσυνο αἰώνιο ὄχι γιά τή μάνα τοῦ Σολομῶντος, μά γιά τόν Οὐρία, τόν προηγούμενο σύζυγό της.