Εἰκόνα ἀπό τόν Λουκᾶ Βοιωτίας

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. 2020 χρόνια ἀπό τή Σάρκωση τοῦ ΛΟΓΟΥ.

Ἡ Σάρκωση τοῦ Λόγου ἀποτελεῖ κορυφαῖο Μυστήριο Πίστεως πού ὑπερβαίνει τήν ἀνθρώπινη δυνατότητα γιά κατανόηση. Μυστήριο παράξενο βλέπω καί παράδοξο· «Τῷ πρό τῶν αἰώνων, ἐκ Πατρός γεννηθέντι ἀῥῤεύστως Υἱῷ, καί ἐπ' ἐσχάτων ἐκ Παρθένου, σαρκωθέντι ἀσπόρως» (Καταβασία Χριστουγέννων). Αὐτός, δηλαδή, πού ὑπάρχει πρίν ἀπό ὅλους τούς αἰῶνες καί ὁ ὁποῖος γεννήθηκε ἀπό Πατέρα ἀρρεύστως (χωρίς ροή-μεταβολή), τώρα τελευταῖα σαρκώνεται χωρίς σπορά ἀνδρός καί γίνεται ἄνθρωπος. Σέ αὐτόν τόν γεννηθέντα σήμερα Χριστό ἁρμόζει μόνο χαρά, ὑμνολογία καί δοξολογία· «Χριστός γεννᾶται· δοξάσατε. Χριστός ἐξ οὐρανῶν· ἀπαντήσατε» (Καταβασία Χριστουγέννων), γιατί τό γεγονός αὐτό εἶναι συνεχόμενο. Συνεχῶς γεννᾶται καί συνεχῶς καταβαίνει ἀπό τούς οὐρανούς γιά μᾶς, περιμένοντας νά τόν συναντήσουμε. Γιά νά γίνῃ αὐτή ἡ συνάντηση χρειάζεται μέσα μας ἐγκάρδια, εἰλικρινής, βιωματική, λατρευτική καί μυστηριακή ζωή, γιά νά τόν νιώσουμε σάν Δημιουργό καί Σωτῆρα μας. Χωρίς Χριστό τά πάντα εἶναι περιττά. Δίχως τό Χριστό ὁ πιστός δέν μπορεῖ νά κάνῃ οὔτε βῆμα. Εἶναι ἡ ἀρχή, τό μέσον καί τό τέλος κάθε ἀγαθοῦ.

Ἄς δοῦμε μέ τί λόγια ἐκφράζεται ὁ Μέγας Θεολόγος Γρηγόριος γιά τό Χριστό καί τή γέννησή του: «Ὦ ἀθάνατε καί θνητέ γιά μένα ξαναγεννημένε, ὕψος ἄσαρκο, καί τελευταῖα γιά τά παθήματα τῶν θνητῶν σαρκοφόρε, γιά σένα ζῶ, γιά σένα μιλῶ, δική σου εἶμαι θυσία ζωντανή, πού μόνη μοῦ ἀπέμεινε ἀπό ὅσα ἀγαθά εἶχα». (Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Ὕμνος στό Χριστό μετά τή σιωπή, τό Πάσχα. ΕΠΕ, Τόμ. 10 σελ. 311). Τόν ὀνομάζει ἀθάνατο σάν Θεό καί θνητό σάν ἄνθρωπο. Ξαναγεννημένο, γιατί ἐνῶ εἶναι ὁ «ἐκ Πατρός γεννηθείς πρό πάντων τῶν αἰώνων», τώρα γεννιέται ὡς ἄνθρωπος. Αὐτός πού εἶναι ὕψος (Θεός) ἄσαρκος (Λόγος), τώρα γίνεται σαρκοφόρος γιά νά σώσῃ τόν ἄνθρωπο ἀπό τά παθήματά του. Καί ἀπευθυνόμενος στό Χριστό ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁμολογεῖ, ὅτι ζεῖ μόνο γι' αὐτόν, ἄν μιλᾶ καί ἐκφράζεται μιλᾶ μόνο γι' αὐτόν καί τή διδασκαλία του. Γίνεται θυσία πραγματική γιά χάρη του, γιατί δέν ἔχει κανένα ἄλλο ἀγαθό νά τοῦ προσφέρει. Ἕνα ἀκόμη ὡραῖο ποίημα λέει ὁ Ῥωμανός ὁ Μελωδός: «Ὑπέροχε Βασιλιᾶ, ποία σχέση ἔχεις ἐσύ μ' ἐκείνους πού ἐπτώχευσαν; Δημιουργέ τοῦ οὐρανοῦ, γιατί στούς χωματένιους ἦρθες; Ἀγάπησες τό σπήλαιο ἤ ζήλεψες τή φάτνη; Νά πού δέν βρίσκεται οὔτε δωμάτιο γιά τή δούλη σου στόν χῶρο πού ξεπεζέψαμε· δέν λέω μόνο τό δωμάτιο μά οὔτε καί σπήλαιο, γιατί κι' αὐτό ἐδῶ 'ναι ξένο· καί στή Σάρρα σάν ἔγινε μητέρα ἐδόθηκε κληρονομιά μεγάλη, σέ μένα ὅμως οὔτε φωλιά. Ἐσύ, Νέο Παιδί, ὁ Ἄναρχος Θεός» (Ρωμανοῦ Μελωδοῦ ὕμνοι, ἔκδ. Χ. Μπούρα, Ἀθήνα, Β΄ ἔκδοση, τόμ. πρῶτος, σελ. 13). Πράγματι, ὁ Χριστός εἶναι ὁ πιό «ὑπέροχος βασιλιᾶς». Ποιός ἄλλος βασιλιᾶς πτωχεύει γιά χάρη τῶν ὑπηκόων του; Ποιός ἀφήνει τό παλάτι του καί πάει νά μείνῃ σέ ἕνα σπήλαιο καί νά κοιμηθῇ σέ μία ἀσήμαντη φάτνη ζώων; Μόνο αὐτός πού εἶναι ταυτόχρονα ἄναρχος Θεός καί φαίνεται σάν νέο παιδί.

Λόγια Ἁγίων Πατέρων: Μέγας Ἀθανάσιος· «Ὁ Λόγος ἐνηνθρώπησε γιά νά ἐπαναφέρῃ τόν ἄνθρωπο στό «κατ' εἰκόνα», ὅπως αὐτός εἶναι εἰκών τοῦ Πατρός». Ὁ Μέγας Βασίλειος· «Στό· «Ἡγίασε τό σκήνωμα αὐτοῦ ὁ Ὕψιστος» νά ἐννοήσῃς κατοικία τοῦ Ὑψίστου τήν ἔνσαρκο παρουσία τοῦ Θεοῦ». Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος· «Ὁ Λόγος μέ τή σάρκωσή του μᾶς ἐπαναφέρει στήν εὐτυχῆ ὕπαρξη». Ἱερός Χρυσόστομος· «Ῥίζα καί πηγή μυρίων ἀγαθῶν». Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος· «Ἔγινε ἐξ ὁλοκλήρου συγγενής μας μέ τή σάρκα καί μᾶς ἔκανε συμμέτοχους τῆς θεότητός του».

Ἀπό τήν ὑμνωδία τῆς Ἐκκλησίας:· «Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου, ὁ δρακί τήν πᾶσαν ἔχων κτίσιν». Σήμερα γεννᾶται ἀπό Παρθένα αὐτός πού κατέχει στήν παλάμη του ὅλη τήν κτίση· «Ῥάκει καθάπερ βροτός σπαργανοῦται ὁ τῇ οὐσίᾳ ἀναφής». Σπαργανώνεται μέ κουρέλια σάν ἄνθρωπος αὐτός πού εἶναι ἀκατάληπτος στή φύση του· «Θεός ἐν Φάτνῃ ἀνακλίνεται, ὁ στερεώσας τούς οὐρανούς πάλαι κατ' ἀρχάς». Κοιμᾶται στή φάτνη αὐτός πού κάποτε στήν ἀρχή τῆς δημιουργίας στερέωσε τούς οὐρανούς· «Ἐκ μαζῶν γάλα τρέφεται, ὁ ἐν τῇ ἐρήμω μάννα ὀμβρίσας τῷ λαῷ». Τρέφεται μέ γάλα αὐτός πού ἔθρεψε στήν ἔρημο μέ μάννα ὁλόκληρο τό λαό.