26/12/2020 Ἡ Σύναξη τῆς Θεοτόκου καί οἱ ἄλλες Συνάξεις. Τό δόγμα τῆς ἐνανθρωπίσεως

Τά Χριστούγεννα εἶναι ἀναμφίβολα μία ἀπό τίς μεγαλύτερες ἑορτές τῆς Χριστιανοσύνης. Εἶναι ἡ ἀρχή τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπινου γένους. Ὁ Λόγος σαρκώνεται καί παίρνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση, τήν καθαρίζει ἀπό τή βρωμιά τῆς ἁμαρτίας καί τήν ἀνεβάζει στά οὐράνια. Σέ αὐτήν τή μεγαλειώδη καί παράδοξη διαδικασία τῆς «ἄνευ σπορᾶς» γεννήσεως, ἐκτός ἀπό τό Θεό σημαντικό ρόλο ἔπαιξε καί ἡ ἁγνή Παρθένος Μαρία. Ἔτσι, ἡ σημερινή «Σύναξη» τῆς Θεοτόκου τονίζει μέν τή Γέννηση τοῦ Κυρίου, δίνοντας ὅμως ἔμφαση στήν πραγματικότητα τῆς «σάρκωσής» του, δηλαδή, τῆς πραγματικῆς καί ὄχι «φαινομενικῆς» ὅπως πίστευαν καί πιστεύουν πολλοί αἱρετικοί πού διδάσκουν τή λεγομένη «κατά δόκησιν» παρουσία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο.

Τό ὅτι ὁ Χριστός γεννήθηκε πραγματικά καί ὄχι «κατά δόκησιν» ἀποτελεῖ δόγμα τῆς Ἐκκλησίας. Γιά τοῦτο, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καταδικάζει αὐτούς πού ὑποστηρίζουν τέτοια καί ἀποφαίνεται λέγων· «ἐν τοῦτο γινώσκεται τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα ὅ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐλυληθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι· ὅ καί πᾶν πνεῦμα ὅ μή ὁμολογεῖ τόν Ἰησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστιν· καί τοῦτό ἐστι τό τοῦ ἀντιχρίστου» (Α΄ Ἰωάν. δ΄, 2-3), δηλαδή, ὅποιος ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Χριστός ἦλθε καί ἔλαβε σάρκα καί ἔζησε πραγματικά σάν ἄνθρωπος, φέρων τήν ἀνθρώπινη φύση, αὐτός ἔχει πνεῦμα Θεοῦ, ἐνῶ ὅποιος δέν ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐνηνθρώπισε, αὐτός δέν εἶναι τοῦ Θεοῦ ἀλλά τοῦ ἀντιχρίστου. Αὐτήν τήν ἀλήθεια τονίζει ἡ «Σύναξη» τῆς Παναγίας. Γιατί ἡ Παναγία εἶναι ἀπό μόνη της ἕνα Θαῦμα. Παρθένος καί Μητέρα ταυτόχρονα. Γέννησε πραγματικά, θήλασε πραγματικά καί ἀγάπησε τόν υἱό της σάν ἄνθρωπο καί τόν τίμησε σάν Θεό.

Γενικότερα «Σύναξη» καλεῖται στή δογματική χριστιανική καί λειτουργική γλῶσσα, ἡ συνάθροιση τῶν πιστῶν προκειμένου νά τιμήσουν ἰδιαίτερα τή μνήμη τῆς Παναγίας ἤ κάποιου Ἁγίου, μέ ἰδιαίτερη λειτουργία καί ὑμνολογία. Τέτοιες Συνάξεις ὑπάρχουν ἀρκετές. Στίς 4 Ἰανουαρίου, ἔχουμε τή Σύναξη τῶν Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων. Στίς 7 Ἰανουαρίου, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Στίς 26 Μαρτίου, τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ. Στίς 30 Ἰουνίου, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Στίς 9 Σεπτεμβρίου, τῶν Ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης. Στίς 17 Ὀκτωβρίου, τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων. Στίς 8 Νοεμβρίου, τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων. Καί στίς 26 Δεκεμβρίου, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Συνοπτικῶς λοιπόν, «Συνάξεις» ἑορτάζουμε μετά ἀπό κάποιο μεγάλο γεγονός προκειμένου νά τιμήσουμε κάποιο πρόσωπο πού πρωταγωνίστησε γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπινου γένους. Ἔτσι, μετά τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε τή Σύναξη τῆς Θεοτόκου, πού πρωταγωνίστησε καί ἔγινε «γέφυρα δι' ἧς κατέβη ὁ Θεός», ὅπως καί μετά τή Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε τή Σύναξη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, πού βρίσκεται σέ ἄμεση σχέση μέ τό πρωταγωνιστοῦν πρόσωπο, πού καί στίς δύο παραπάνω περιπτώσεις εἶναι ὁ Χριστός. Δηλαδή ἡ «Σύναξη» ἀποτελεῖ, κατά κάποιο τρόπο, προέκταση μίας μεγάλης ἑορτῆς.