Ἑρμηνεία εἰς τό Εὐαγγέλιο τῆς B΄ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου (Τῶν Ἁγioρειτῶν Πατέρων)

ΚΕΙΜΕΝΟ:

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ Ἰησοῦς παρά τήν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τόν λεγόμενον Πέτρον καί Ἀνδρέαν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· (ἦσαν γάρ ἁλιεῖς·) καί λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τά δίκτυα, ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καί προβάς ἐκεῖθεν, εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τόν τοῦ Ζεβεδαίου καί Ἰωάννην τόν ἀδελφόν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετά Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν καταρτίζοντας τά δίκτυα αὐτῶν· καί ἐκάλεσεν αὐτούς. Οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τό πλοῖον, καί τόν πατέρα αὐτῶν, ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καί περιῆγεν ὅλην τήν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς, διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν, καί κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας, καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον, καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ (Ματθ. δ΄ 18-23).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

Τό Εὐαγγέλιο τῆς Β΄ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου ἀναφέρεται στήν κλήση τῶν πρώτων μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Ὁ Χριστός περιπατῶν στά παράλια τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας καλεῖ τόν Ἀνδρέα καί τόν ἀδελφό του Σίμωνα Πέτρο καί λίγο ἀργότερα τόν Ἰάκωβο καί τόν ἀδελφό του Ἰωάννη, πού ἦταν ὅλοι ψαράδες, νά τόν ἀκολουθήσουν, ὥστε νά γίνουν ἁλιεῖς τῶν ἀνθρώπων. «Ἐλᾶτε πίσω μου, καί θά σᾶς κάνω ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Κι ἐκεῖνοι ἀμέσως ἄφησαν τά δίκτυα καί τόν ἀκολούθησαν».
Ὁ Ἀνδρέας, ὁ Σίμων Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης, ἀκολούθησαν τό Χριστό, διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τούς διάλεξε καί τούς κάλεσε, καί ὄχι ἀπό δικῆς τους δυνατότητας. Αὐτό ἀποδεικνύεται καί ἀπό τά λόγια τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ, πού σέ κάποια στιγμή τούς εἶπε· «οὐχ ὑμεῖς με ἐξελέξασθε, ἀλλ᾽ ἐγώ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. ιε΄ 16).
Αὐτό σημαίνει ὅτι κανείς ἀπό μόνος του δέν ἀκολουθεῖ τό Χριστό, κανείς δέν γίνεται χριστιανός, ἄν δέν δεχθεῖ τήν κλήση ἀπό τόν Θεό. Μία κλήση, ἡ ὁποία συναντᾶ τόν ἄνθρωπο σέ κατάσταση ἑτοιμότητος πρός ἀνταπόκριση. Μία κλήση πού σχετίζεται μέ τή ὥρα τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Μία κλήση ἀπαραίτητη, ἀλλά καί μία κλήση ἐν ἐλευθερία γενόμενη πού δέν δεσμεύει τό αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἴδιος λοιπόν ὁ Κύριος καλεῖ τόν ἄνθρωπο νά τόν ἀκολουθήσῃ καί ταυτόχρονα νά ἀγκαλιάσῃ καί νά διακονήσῃ τό συνάνθρωπό του μέ σκοπό τή σωτηρία του, πού σημαίνει ὅτι ὁ (κλητός) ἀπόστολος γίνεται συνεργός τοῦ Θεοῦ. Κι αὐτό συμβαίνει ὄχι μόνο στούς ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί σέ ὅλους τούς πιστούς.

Γιατί ὁ Χριστός κάλεσε αὐτούς τούς συγκεκριμένους ἀνθρώπους καί ὄχι κάποιους ἄλλους; Δέν ὑπῆρχαν ἄλλοι πιό ἱκανοί, περισσότερο μορφωμένοι, ἀναγνωρισμένοι στήν τοπική κοινωνία καί ἐπιφανεῖς; Καί ποία προσόντα εἶχαν αὐτοί οἱ ψαράδες, πού ἐπιλέχτηκαν γιά τό σημαντικό ἔργο τοῦ μαθητοῦ καί ἀποστόλου τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.
Κάλεσε αὐτούς τούς ἁπλούς ἀνθρώπους ὁ Χριστός γιά νά φανῇ στόν κόσμο, ὅτι ἡ διάδοση τοῦ εὐαγγελίου δέν ἦταν ἀποτέλεσμα δυνάμεως καί σοφίας, οὔτε ἀξιωμάτων, οὔτε δημιουργίας καλῶν σχέσεων, ἀλλά χάριτος Θεοῦ καί ἀνιδιοτελοῦς προσφορᾶς τῶν ἰδίων.
Τά προσόντα τους δέν ἦταν γιά ἐπίδειξη καί εντυπωσιασμό, ἀλλά κρυφά καί οὐσιαστικά. Ἦταν ἁπλοί, ταπεινοί καί ἀφανεῖς. Ἦταν ὅμως ἐργατικοί, ἀγαπημένοι μεταξύ του, συνεργάσιμοι. Μπορεῖ νά μήν εἶχαν σχολική μόρφωση, ἀλλά τούς διέκρινε ἡ κοινωνική μέριμνα καί ἡ ἄδολη ἀγάπη.

Ὁ Κύριος δέν ὑποσχέθηκε στούς μαθητές του δάφνες καί ροδοπέταλα. Ἀντίθετα, τούς εἶπε ὅτι θά ὑποστοῦν βάσανα καί διωγμούς. Ἡ χριστιανική πίστη ἀπαιτεῖ γενναιότητα καί πραγματική ἀγάπη πρός τό Χριστό καί τούς συνανθρώπους του. Τό ζητούμενο γιά κάθε Χριστιανό εἶναι, νά δέχεται καί νά ἀκολουθῇ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτό φανερώνεται καί ἀπό τά λόγια τῶν Ἀποστόλων· «ἰδού ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καί ἠκολουθήσαμέν σοι». Ἀρκεῖ βεβαίως νά ἔχω τή διάκριση νά καταλαβαίνω κάθε φορά ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Σημαντικό στοιχεῖο στήν ἀποδοχή καί ἐνεργοποίηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἄμεση ἀνταπόκριση. Διότι ἡ συνεχής μετάθεση γιά ἀργότερα καί ἡ ἀναβλητικότης, δημιουργοῦν προϋποθέσεις ἀρνήσεως σύμφωνα μέ ἕνα παλαιό γνωμικό· «Ἡ ἀναβολή ὁδηγεῖ στή χώρα τοῦ ποτέ».
Ὑπάρχουν πολλά παραδείγματα ἁγίων πού ἔδειξαν ἄμεση ἀποφασιστικότητα. Ἄς θυμηθοῦμε τόν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος, μετά τή θαυμαστή συνάντησή του μέ τόν ἀναστημένο Χριστό, ἀμέσως ἀλλάζει ζωή. Ἄς θυμηθοῦμε καί τήν ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία, ἡ ὁποία μόλις συνειδητοποιεῖ τήν κατάντια τῆς ζωῆς της, ἀμέσως φεύγει γιά τήν ἔρημο χωρίς ποτέ νά ἐπιστρέψῃ στόν κόσμο.
Ἡ Β΄ Κυριακή τοῦ Ματθαίου καθιερώθηκε νά εἶναι ἀφιερωμένη στούς Ἁγιορείτας Πατέρας κατά τόν 19ο αἰῶνα μετά τή σύνθεση τῆς Ἀκολουθίας καί τῶν ἐγκωμίων τους ἀπό τόν Ἅγιο Νικόδημο.
Πόσοι εἶναι οἱ Ἅγιοι πού ἑορτάζονται σήμερα; Οἱ Ἅγιοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀριθμοῦνται σέ 450, ἐνῶ χιλιάδες εἶναι οἱ ἀφανεῖς καί ἄγνωστοι ἅγιοι ἀσκητές, πού ἁγίασαν στά χώματα τοῦ Ἄθω καί ἔγιναν αἰτία νά ὀνομαστῇ τό ὄρος «Ἅγιον».
Ἄς ἀναφέρουμε ἐδῶ μερικούς ἀπό αὐτούς, ἀφοῦ ἡ ἀναφορά μας σέ ὅλα τά ὀνόματα εἶναι δύσκολη. Πρῶτοι εἶναι ὁ Ὅσιος Πέτρος καί ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης γύρω στόν 9ο καί 10ο αἰῶνα. Μετά ἀκολούθησαν:
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς 1359 μ.Χ., ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἅγιος Φιλόθεος ὁ Κόκκινος 1379 μ.Χ., ὁ Ἅγιος Διονύσιος τοῦ Ὀλύμπου (1500 -1580 μ.Χ)., ὁ Ἅγιος Νήφων ὁ Β΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως 1508 μ.Χ., Ὁ Ἅγιος Δαμιανός τοῦ Κισσάβου (1510 - 1568 μ.Χ)., Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός 1779 μ.Χ., ὁ Ἅγιος Μακάριος Νοταρᾶς 1805 μ.Χ., ὁ Ἅγιος Νικόδημος 1809 μ.Χ., ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος 1813 μ.Χ. καί πολλοί ἄλλοι.