Ἑρμηνεία εἰς τό Εὐαγγέλιο τῆς ΣΤ΄ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου

ΚΕΙΜΕΝΟ:

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐμβάς ὁ Ἰησοῦς εἰς πλοῖον, διεπέρασε, καί ἦλθεν εἰς τήν ἰδίαν πόλιν. Καί ἰδού, προσέφερον αὐτῷ παραλυτικόν, ἐπί κλίνης βεβλημένον· καί ἰδών ὁ Ἰησοῦς τήν πίστιν αὐτῶν, εἶπε τῷ παραλυτικῷ· Θάρσει τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Καί ἰδού, τινές τῶν Γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτος βλασφημεῖ. Καί ἰδών ὁ Ἰησοῦς τάς ἐνθυμήσεις αὐτῶν, εἶπεν· Ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρά ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν· Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν· Ἔγειρε καί περιπάτει; Ἵνα δέ εἰδῆτε, ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας· (τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ)· Ἐγερθείς, ἆρόν σου τήν κλίνην, καί ὕπαγε εἰς τόν οἶκόν σου. Καί ἐγερθείς, ἀπῆλθεν εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ. Ἰδόντες δέ οἱ ὄχλοι ἐθαύμασαν, καί ἐδόξασαν τόν Θεόν, τόν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις (Ματθ. θ΄ 1-8).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Ποιός μπορεῖ νά συγχωρήσῃ ἁμαρτίες ; Ὅλοι δέχονται ὁ Θεός.
Οἱ γραμματεῖς ἀμφισβητοῦν τή δυνατότητα τοῦ Χριστοῦ, διότι δέν τόν θεωροῦν Θεό. Ὁ Χριστός ὅμως εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος καί διά τῆς δικῆς του δυνάμεως ἐξουσιοδοτεῖ τούς πνευματικούς ἀνθρώπους νά συγχωροῦν γιά λογαριασμό του, τούς συνανθρώπους τους.
Ἡ πρόταση «ἄφεσις ἁμαρτιῶν» συναντᾶται τουλάχιστον 8 φορές στά Εὐαγγέλια καί ἄλλες τόσες στόν Ἀπόστολο. Ἡ πρόταση «ἀφιέναι ἁμαρτίας» πάνω ἀπό 70 φορές καί πάνω ἀπό 15 φορές στόν Ἀπόστολο. Ἄν ὑπολογίσουμε καί τούς ἁγίους Πατέρες ἔχουμε ἑκατοντάδες τέτοιες ἐκφράσεις, τό πλεῖστο τῶν ὁποίων εἶναι λόγια καί νουθεσίες τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ ἤ ἀναφέρονται σέ αὐτόν.
Οἱ πνευματικοί κληρικοί λοιπόν ὅταν διαβάζουν τήν συγχωρητική εὐχή λέγουν· «Ναὶ, δέσποτα Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐπάκουσόν μου δεομένου τῆς σῆς ἀγαθότητος ὑπὲρ τοῦ δούλου σου τοῦδε... κλπ» καί ἔτσι γίνονται ὄργανα καί μεσίτες τοῦ ἐξομολογουμένου πρός τό Χριστό καί λαμβάνουν ἀπό αὐτόν τήν ἄφεση καί τήν δίνουν στόν ἐξομολογούμενο καί μετανοοῦντα.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος θεωρεῖ, ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι προσβολή τῆς θεϊκῆς καταγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου καί ἐπικίνδυνη νά προκαλέσῃ ἀποξένωση ἀπό τό Θεό. Ὁ Μεγάλος αὐτός πατήρ μέ ὡραῖο τρόπο κρούει τόν κώδωνα τῆς ἐπικινδυνότητας τῆς ἁμαρτίας λέγων· «Ἀλλοῦ μέ σπρώχνει ἡ σάρκα πού ἀγαπῶ, ἀλλοῦ μέ ὁδηγεῖ ἡ ἐντολή, ἀλλοῦ ὁ Θεός καί ἀλλοῦ ὁ φθόνος τοῦ διαβόλου, κάνω αὐτό πού μισῶ καί χαίρομαι γιά τίς παρανομίες μου».
Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει· «Ὅπως γίνεται χαρά στόν οὐρανό ὅταν ματανοήσῃ κάποιος, ἔτσι ἐπέρχεται λύπη ὅταν ἁμαρτήση». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει· «Εἶναι (ἡ ἁμαρτία) σκοτάδι πού μᾶς ἐμποδίζει νά βλέπουμε τό φῶς, τόν ἐσμό (ἐμετό) τῶν παθῶν καί τόν ἐπερχόμενο θάνατο. Εἶναι χαλεπώτερη καί ἀπό τούς δαίμονες. Θεραπεύεται μόνο διά τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ».
Ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος λέγει· «Ἄν ἔλαβες ἄφεση τῶν ἁμαρτημάτων σου, εἴτε μέσῳ ἐξομολογήσεως, εἴτε δι’ ἐνδύσεως τοῦ ἀγγελικοῦ σχήματος θά σοῦ γίνῃ αἰτία ἀγάπης, ταπεινώσεως καί εὐχαριστίας καί τοῦτο διότι ἄν καί ἤσουνα ἄξιος πολλῶν τιμωριῶν ὄχι μόνο ἀπαλλάχτηκες ἀπό ὅλες, ἀλλά ἀξιώθηκες καί υἱοθεσίας καί δόξας καί βασιλείας οὐρανῶν. Ἀφοῦ θυμᾶσαι αὐτά, ἄς εἶσαι ἕτοιμος καί προετοιμασμένος γιά νά μήν ἀτιμάσῃς αὐτόν πού σέ τίμησε καί σοῦ συγχώρεσε τά ἄπειρα σου πταίσματα».
Ἕνας μοναχός ἐξομολογούμενος στόν ὅσιο Σισώη τοῦ εἶπε·
- Ἔπεσα, πάτερ, τί νά κάνω;
- Σήκω, τοῦ εἶπε μέ τήν χαρακτηριστική ἁπλότητά του ὁ ἅγιος Γέροντας.
- Σηκώθηκα πάτερ, ἀλλά πάλι ἔπεσα στήν καταραμένη ἁμαρτία, ὁμολόγησε μέ θλίψη ὁ ἀδελφός.
- Καί τί σέ ἐμποδίζει νά ξανασηκωθῆς; εἶπε ξανά ὁ ἅγιος Σισώης.
- Ὡς πότε πάτερ; ρώτησε ὁ ἀδελφός.
- Ἕως ὅτου νά σέ βρῆ ὁ θάνατος ἤ στήν πτώση ἤ στήν ἔγερση. Δέν εἶναι γραμμένο, ὅπου σέ βρῶ ἐκεῖ θά σέ κρίνω; Μόνον εὔχου στόν Θεό νά βρεθῆς τήν τελευταία σου στιγμή σηκωμένος μέ τήν ἁγία μετάνοια.
Εἶναι βέβαιο, ὅτι τό σημερινό εὐαγγέλιο τοῦ παραλύτου εἶναι γεμᾶτο ἀπό μηνύματα καί διδάγματα. Ἀρκεῖ, νά μποροῦμε νά τά ἀντλήσουμε καί νά θέσουμε τό Χριστό κέντρο ὅλων τῶν ἐνεργειῶν μας, γιά νά μᾶς παρέχῃ πραγματική θεραπεία στίς κάθε λογῆς ἀσθένειες πού μᾶς προσβάλλουν καθημερινά.
Τό θέμα τῆς συγχωρήσεως ἤ ὄχι τῶν ἁμαρτιῶν, ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι πάντα ἐπίκαιρο. Αὐτό πού ἔκαναν οἱ Γραμματεῖς τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ, ἀμφισβητοῦντες τή δυνατότητά του νά συγχωρήσῃ ἁμαρτίες, αὐτό κάνουν καί σήμερα πολλοί, πού μέ διάφορους πλάγιους τρόπους ἀμφισβητοῦν τή δυνατότητα τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ νά συγχωρήσῃ ὅλες τίς ἁμαρτίες.
Ποιός μπορεῖ νά συγχωρήσῃ μία τόσο μεγάλη ἁμαρτία; λέγουν κάποιοι. Πόσες πολλές συγχωροῦνται; λέγουν ἄλλοι. Πόσες ἐπαναλήψεις τῆς ἰδίας ἁμαρτίας μπορεῖ κάποιος νά κάνῃ; Δέν εἶναι σάν νά μήν θέλῃ νά μετανοήσῃ; λέγουν οἱ πλέον αὐστηροί κριτές. Αὐτά καί ἄλλα ψευδοερωτήματα μπαίνουν στίς σκέψεις πολλῶν «αὐστηρῶν ἀλλά ἄγευστων τῆς ἐκκλησίας πραγμάτων».
Ὁ Χριστός ἀγαπητοί, ἦλθε νά διδάξῃ τόν ἄνθρωπο καί νά ἀπαντήσῃ σέ κάθε ἀπορία. Συνέφαγε μετά πορνῶν καί τελωνῶν, ἀλλά ταυτόχρονα τούς φώναζε. Σήκω καί μήν ξαναμαρτήσῃς. Καί ὁ μετανιωμένος πολλές φορές ξαναεπανήρχετο στόν ἴδιο ἐμετό. Ἀλλά ὁ Χριστός δέν κουράζεται καί συνεχίζει νά φωνάζῃ στούς αἰῶνες. Σήκω... σήκω... σήκω. Δέν διώχνει, δέν ἀγανακτεῖ, δέν ἐξαναγκάζει. Πάντα μᾶς περιμένει, ἀνοίγοντας διάπλατα τήν ἀγκαλιά του.
Ἴσως, τό πλέον σημαντικό μήνυμα τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου κρύβεται μέσα στήν πρόταση· «Καί ἐδόξασαν τόν Θεόν, τόν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις». Ἀμήν.