Ἑρμηνεία εἰς τό Εὐαγγέλιο τῆς Ζ΄ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου

ΚΕΙΜΕΝΟ:

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παράγοντι τῷ Ἰησοῦ, ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοί, κράζοντες καί λέγοντες· Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱέ Δαυῒδ. Ἐλθόντι δέ εἰς τήν οἰκίαν, προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καί λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Πιστεύετε, ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; Λέγουσιν αὐτῷ· Ναί Κύριε. Τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, λέγων· Κατά τήν πίστιν ὑμῶν, γενηθήτω ὑμῖν. Καί ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί· καί ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Ὁρᾶτε μηδείς γινωσκέτω. Οἱ δέ ἐξελθόντες, διεφήμισαν αὐτόν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ. Αὐτῶν δέ ἐξερχομένων, ἰδού, προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφόν δαιμονιζόμενον. Καί ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου, ἐλάλησεν ὁ κωφός· καί ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες· Ὅτι οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ. Οἱ δέ Φαρισαῖοι ἔλεγον· Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων, ἐκβάλλει τά δαιμόνια. Καί περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τάς πόλεις πάσας καί τάς κώμας, διδάσκων ἐν ταῖς Συναγωγαῖς αὐτῶν, καί κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον, καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ (Ματθ. θ΄ 27-35).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

Ὁ Κύριός μας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἔκανε θαύματα καί οἱ ἄνθρωποι πού τά ἔβλεπαν τά ἀντιλαμβάνοντο μέ διαφορετικό τρόπο. Ἄλλοι ἐθαύμαζον καί διαλαλοῦσαν πὼς «οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ», δηλαδή, οὐδέποτε ἐφάνησαν τέτοια θαύματα στὸ Ἰσραηλιτικό ἔθνος καί ἄλλοι κατηγοροῦσαν τό Χριστό ὅτι «τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων, ἐκβάλλει τά δαιμόνια», δηλαδή, πώς μὲ τὴ βοήθεια καὶ συνεργία τοῦ ἄρχοντα τῶν διαμόνων, βγάζει ἀπὸ τοὺς πάσχοντες τὰ δαιμόνια.
Αὐτές οἱ δύο κατηγορίες ἀνθρώπων ὑπάρχουν καί σήμερα. Ἄλλοι δοξολογοῦν καί ἄλλοι ἀπιστοῦν καί λένε διάφορα.
Οἱ ἁπλοί καί ἀγαθοί ἄνθρωποι πού ἔχουν καθαρή καρδιά ὁδηγοῦνται μέ εἰλικρίνεια καί ἐξάγουν τό συμπέρασμα ὅτι αὐτός ὁ ἄνθρωπος, πού κάνει τέτοια θαύματα, πρέπει νὰ εἶναι κάτι περισσότερο ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους.
Ἀντίθετα οἱ μορφωμένοι Φαρισαῖοι, οἱ γνωρίζοντες τὶς Γραφὲς καί αὐστηροί τηρητές τῶν νόμων ἔχουν κακή προαίρεση καί ψάχνουν νά βροῦν κάτι, γιά νὰ τόν κατηγορήσουν. Καὶ φθάνουν στό σημεῖο νά τόν συκοφαντοῦν λέγοντες ὅτι μὲ τὴ βοήθεια τοῦ ἄρχοντος τῶν διαμόνων βγάζει τὰ δαιμόνια.
Καί δέν σκέπτονται πώς εἶναι δυνατόν ὁ διάβολος νὰ συνεργαστῇ μετὰ τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸ καλὸ τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ ἔργο τοῦ διαβόλου εἶναι νά βλάπτῃ τόν ἄνθρωπο, ἐνῶ ἔργο τοῦ Χριστοῦ εἶναι νά τόν εὐεργετῇ, διδάσκοντας τον κάθε ἀρετὴ πού ὁδηγεῖ στὸ Θεό.
Ὁ Νικηφόρος Θεοτόκης μᾶς ἐξηγεῖ τή διαστρέβλωση τῶν Φαρισαίων καί λέγει· «Ἡ στάση τους εἶναι ἀποτέλεσμα φθόνου πού σκότισε τό νοῦ τους. Ἐπειδή εἶναι φθονεροί, σκέφτονται παράλογα καί κρίνουν λανθασμένα».
Ἔργο τοῦ Χριστοῦ εἶναι νὰ διδάσκῃ τοὺς ἀνθρώπους τό Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας του, νά θεραπεύῃ κάθε ἀσθένεια, καί νά ἐνεργῇ γιά τή σωτηρία καί ὄχι γιά τὴν ἀπώλειά τους. Κάθε εὐεργεσία τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἀπό ἀγάπη καί αὐτό δέν μποροῦσαν νά τό καταλάβουν οἱ φθονεροί καί ἰδιοτελεῖς Φαρισαῖοι πού εἶχαν τέτοια πώρωση, πού δέν ἔβλεπαν στό ἔργο τοῦ ᾿Ιησοῦ τή φανέρωση τῆς θείας ἀγάπης. Ἀμήν.