Ἑρμηνεία εἰς τό Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ:

Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν, εἰ μή ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς͵ ὁ Yἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καί καθώς Μωϋσῆς ὕψωσεν τόν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ͵ οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου· ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν, μή ἀπόληται, ἄλλ΄ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον. Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ θεός τόν κόσμον͵ ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν͵ ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν, μή ἀπόληται, ἀλλ΄ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον. Οὐ γάρ ἀπέστειλεν ὁ θεός τόν Υἱόν αὐτοῦ εἰς τόν κόσμον, ἵνα κρίνῃ τόν κόσμον͵ ἀλλ΄ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι΄ αὐτοῦ (Ἰωάν. γ΄ 13-17).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

Τό πρῶτο μέρος τῆς περικοπῆς ἀναφέρεται στό γεγονός τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, κατά τό ὁποῖο ὁ Κύριος προκειμένου νά σωφρονήσῃ τούς ἀγνώμονες Ἑβραίους, ἐπέτρεψε στά δηλητηριώδη φίδια νά τούς δαγκώνουν καί νά τούς θανατώνουν.
Ὅταν ὅμως μετανόησαν, ὁ Κύριος εἶπε στό Μωυσῆ καί κατασκεύασε ἕνα χάλκινο φίδι καί τό ὕψωσε. Ὅποιος δαγκωνόταν ἀπό τά φίδια, γύριζε καί κοίταζε τό χάλκινο φίδι, ποὺ ἦταν σύμβολο καί προτύπωση τῆς Σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ καί ἀμέσως θεραπευόταν.
Ἔκτοτε, ὅποιος ἀτενίζει μέ πίστη τό Χριστό, σώζεται ἀπό τά δηλητηριώδη φίδια τοῦ διαβόλου καί τῆς ἁμαρτίας.
Τό δεύτερο τμῆμα τῆς περικοπῆς μᾶς ἀποκαλύπτει τό βαθύτερο νόημα τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου, πού εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους.
Μία ἀγάπη πού εἶναι τό κλειδί γιά τήν κατανόηση τοῦ μυστηρίου τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.
Ὅλη ἡ θεολογία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο κορυφώνεται στή σταυρική θυσία του, ὅπως τό ἀκούσαμε καί στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή· «Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τό μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον».
Δηλαδή, τόσο πολύ ἀγάπησε ὁ Θεός τόν κόσμο, ὥστε ἐκεῖνος πού πιστεύει σέ αὐτόν δέν χάνεται ἀλλά ζεῖ αἰώνια. Μέ τό· «οὕτω» διατυπώνεται τό ἀπροσμέτρητο. Τό τόσο πολύ πού δέν μπορεῖ νά μετρηθῇ.
Καί ἐμεῖς ὅμως, ἔχουμε ὑποχρέωση νά τόν ἀγαπᾶμε, νά τόν παρακαλοῦμε καί νά τόν πιστεύουμε.
Τί σχέση ὅμως ἔχει ὁ χάλκινος ὄφις, μέ τόν σταυρωμένο Χριστό; Τί σχέση ἔχει τό κοίταγμα τοῦ χάλκινου ὄφεως, μέ τή θέα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ;
Πρίν ἀπό εἴκοσι αἰῶνες ὁ Σταυρός ἦταν ὄργανο ἀτιμωτικῆς τιμωρίας καί φρικτοῦ θανάτου. Σήμερα ὁ Σταυρός χρησιμοποιεῖται ὑπό τῶν Χριστιανῶν σάν ὄργανο θυσίας, σωτηρίας, χαρᾶς, ἁγιασμοῦ καί χάριτος.
Τά φαρμακερά φίδια σκορποῦσαν τόν θάνατο. Ὁ σατανᾶς, ὁ ὄφις ὁ ἀρχαῖος, μέ τά φαρμακερά τσιμπήματά του νεκρώνει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ Ἑβραῖοι κοίταγαν τόν χάλκινο ὄφι πού ἦταν τοποθετημένος πάνω σέ ἕνα κοντάρι καί ἔμοιαζε μέ τό σχῆμα τοῦ σταυροῦ καί ἐθεραπεύοντο μερικῶς, δηλαδή μόνο σωματικά.
Οἱ Χριστιανοί κοιτάζουν τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί θεραπεύονται ὁλοκληρωτικά, δηλαδή ψυχοσωματικά. Ἀντικρύζω τόν ἐσταυρωμένο σημαίνει ὅτι ἀντλῶ δύναμη καί κάνω ἀνενέργητη τήν ἁμαρτία.
Ὅπως ὁ χάλκινος ὄφις κατήργησε τό δηλητήριο καί χάρισε ζωή σέ ὅσους πρόλαβαν νά τόν κοιτάξουν, ἔτσι ὁ ἐσταυρωμένος Χριστός κατήργησε τό κράτος τῆς ἁμαρτίας καί χαρίζει ζωή αἰώνια σέ ὅσους μέ πίστη προσβλέπουν σ᾿ Αὐτόν. Στήν ἔρημο ὄφις δάγκωνε καί ὄφις θεράπευε.
Μεταξύ τῶν Χριστιανῶν ὑπάρχει ἀγῶνας, πειρασμός, δοκιμασίες, ἁμαρτίες καί θάνατος. Ὅλα τά κατευθύνει ὁ Σταυρός. Σέ ὅλα παίζει τό ρόλο του. Στούς μέν ἀγῶνας καί τίς δοκιμασίες γιά νά ἐνισχύῃ, στούς δέ πειρασμούς, τίς ἁμαρτίες καί τόν θάνατο γιά νά προφυλάσσῃ.
Διότι, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν Ἀποκάλυψη, τούς πειρασμούς τούς προκαλεῖ ὁ δράκοντας ὁ μεγάλος, ὁ παλαιός ὄφις πού παρέσυρε στήν παράβασή του τούς πρωτοπλάστους, αὐτός πού ὀνομάζεται διάβολος καί σατανᾶς, καί πλανᾶ ὅλη τήν οἰκουμένη, αὐτός πού ρίχθηκε κάτω στή γῆ, καί μαζί μ΄ αὐτόν ρίχθηκαν καί οἱ σκοτεινοί ἄγγελοί του. Μέ αὐτούς πολεμᾶ ὁ Χριστιανός καί ἀπό αὐτούς προσπαθεῖ νά φυλαχθῇ μέ τή βοήθεια τοῦ Σταυροῦ.
Ἐάν δέν βάλῃς στή ζωή σου ὡς κέντρο τόν Τίμιο Σταυρό, εἶναι ἀδύνατον νά κατανοήσῃς καί νά βιώσῃς τήν πνευματική ζωή. Ἄν ἀφαιρεθῇ ὁ Σταυρός ἤ τό περί Σταυροῦ κήρυγμα, τότε δέν ἔχουμε σωτηρία. Πῶς βάζουμε ὅμως τό Σταυρό σάν κέντρο τῆς ζωῆς μας; Μήπως ἐπιφανειακά; Μήπως φαινομενικά; Μήπως δέν κατανοοῦμε τί πράγματι εἶναι ἡ πνευματική ζωή; Μήπως χάσαμε τόν προσανατολισμό μας;
Βάζουμε, ἀγαπητοί, σάν κέντρο τόν Σταυρό, ὅταν σέ κάθε δυσκολία, σέ κάθε πειρασμό, σέ κάθε προβληματισμό μας δέν ἀπελπιζόμαστε καί δέν καταθέτουμε τά ὅπλα, ἀλλά ἐνεργοῦμε ἐξωτερικά καί ἐσωτερικά μέ αἰσιοδοξία καί δύναμη. Ἐξωτερικά προσβλέπουμε στήν τοῦ Χριστοῦ θέα καί βοήθεια καί ἐσωτερικά ὑπερβάλουμε τίς δυνάμεις μας πρός ἀπόκρουση κάθε θλίψεως, πειρασμοῦ καί δυσκολίας.
Διότι οὔτε μόνοι μας μποροῦμε νά ἀντιμετωπίσουμε τούς πειρασμούς, οὔτε μόνος του ὁ Θεός θά μᾶς σώσῃ χωρίς τή δική μας θέληση, ἀγῶνα καί προσπάθεια.
Στό σημερινό εὐαγγέλιο γίνεται ἰδιαίτερη ἀναφορά στόν Υἱό τοῦ ἀνθρώπου πού κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό. Αὐτός ὁ ἴδιος ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι ταυτόχρονα καί Υἱός μονογενής τοῦ Θεοῦ, αὐτός θά ἔπρεπε νά ὑψωθῇ στό Σταυρό γιά νά σώσῃ ὅλους ὅσους τόν πιστεύσουν. Αὐτός στήν περίπτωση αὐτή ἐστάλθη ἀπό τόν Θεό Πατέρα ὄχι γιά νά κρίνῃ τόν κόσμο, ἀλλά γιά νά σωθῇ ὁ κόσμος ,έσῳ αὐτοῦ.
Ὁ Σταυρός σου Κύριε, ὡς φῶς ἐκλάμπων, τάς τοῦ σκότους φάλαγγας, ἀποδιώκει· καί πιστούς, καταφαιδρύνει τούς ψάλλοντας...
Ἀμήν! Γένοιτο, Κύριε!