Τῇ Β΄ Κυριακῇ τῶν Νηστειῶν (Γρηγορίου Παλαμᾶ)
Εἰς τήν Λειτουργ. Ἐκ τοῦ κατά Μάρκον. β΄ 1 - 12

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθε ὁ Ἰησοῦς εἰς Καπερναούμ δι’ ἡμερῶν καί ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. καί εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδέ τά πρός τήν θύραν· καί ἐλάλει αὐτοῖς τόν λόγον. καί ἔρχονται πρός αὐτόν παραλυτικόν φέροντες, αἰρόμενον ὑπό τεσσάρων. καί μή δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διά τόν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τήν στέγην ὅπου ἦν, καί ἐξορύξαντες χαλῶσι τόν κράβαττον ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικός κατέκειτο. ἰδών δέ ὁ Ἰησοῦς τήν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καί διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μή εἷς ὁ Θεός; καί εὐθέως ἐπιγνούς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοί διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς εἶπεν αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καί ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει; ἵνα δέ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπί τῆς γῆς ἁμαρτίας - λέγει τῷ παραλυτικῷ· Σοί λέγω, ἔγειρε καί ἆρον τόν κράβαττόν σου καί ὕπαγε εἰς τόν οἶκόν σου. καί ἠγέρθη εὐθέως, καί ἄρας τόν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καί δοξάζειν τόν Θεόν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Ἡ προσεκτική παρακολούθηση
Ἦταν τόσο πολλοί, ὥστε καί τήν εἴσοδο εἶχαν κλείσει καί δέν χωροῦσε νά μπῇ ἄλλος μέσα. Καί μίλαγε καί τόν ἄκουγαν προσεκτικά. Χρειάζεται ἡ προσοχή στό Κήρυγμα καί γιατί; Ἡ γλῶσσα τοῦ Χριστοῦ στήν ἐποχή του ἦταν ἁπλῆ καί κατανοητή, σήμερα χρειάζεται κάποια βοήθεια. Ἄς ἀκούσουμε ὅμως τόν σήμερα ἑορταζόμενο Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ νά δοῦμε νά μᾶς λέει στό σημεῖο αὐτό· «Ἀπήυθυνε λοιπόν ὁ Κύριος σ’ ὅλους γενικῶς καί χωρίς φθόνο τόν λόγο τῆς μετανοίας, τό εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας, τά λόγια τῆς αἰώνιας ζωῆς. Καί ὅλοι μέν ἤκουαν, ἀλλά δέν ὑπήκουαν ὅλοι· διότι φιλήκοι μέν καί φιλοθεάμονες εἴμαστε ὅλοι, φιλάρετοι δέ δέν εἴμαστε ὅλοι. Πραγματικά εἴμαστε καμωμένοι νά ποθοῦμε πλήν τῶν ἄλλων νά γνωρίζουμε καί τά σχετικά μή τή σωτηρία, γι αὐτό οἱ περισσότεροι ὄχι μόνο ἀκούουν εὐχαρίστως τήν ἱερά διδασκαλία, ἀλλά καί διερευνοῦν τούς λόγους, ἐξετάζοντάς τους κατά τήν ἄποψή του ὁ καθένας σύμφωνα μέ τήν ἄγνοια ἤ σύνεση πού τόν κατέχει. Γιά νά φέρουμε ὅμως τούς λόγους σέ ἔργο ἤ καί νά καρπωνώμαστε ἀπό αὐτούς ώφέλιμη πίστη, χρειάζεται εὐγνωμοσύνη καί ἀγαθή προαίρεση, ἡ ὁποία δέν εὑρίσκεται εὔκολα καί μάλιστα ἀνάμεσα σ’ αὐτούς πού δικαιώνουν ἑαυτούς καί εἶναι κατά τούς ἑαυτούς τους εἰδήμονες, ὅπως ἀκριβῶς ἦσαν οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι μεταξύ τῶν Ἰουδαίων. Γι’ αὐτό καί τότε, μένοντας στόν οἶκο ἐκεῖνο, ἤκουσαν τό λόγο κι’ ἔβλεπαν τά τελούμενα θαύματα, ἐβλασφημοῦσαν ὅμως περισσότερο παρά ἐπαινοῦσαν τόν διά τῶν ἔργων καί λόγων εὐεργέτην... Ὅταν ἐδίδασκε ὁ Κύριος, ἦλθαν κάποιοι φέροντες ἕναν παραλυτικό καί μή μπορώντας νά τόν πλησιάσουν λόγῳ τοῦ πλήθους ξεσκέπασαν τή στέγη καί ἀνοίγοντας τρύπα κατέβασαν τό κρεββάτι του... Νομίζω ὅτι αὐτοί δέχθηκαν νά τό κάνουν παρακινούμενοι ἀπό τήν ἐλπίδα καί τήν πίστη τοῦ παραλυτικοῦ. «Ἀφοῦ εἶδε» λέγει, ὁ Ἰησοῦς τήν πίστη τοῦ κλινήρους καί αὐτῶν πού τόν κατέβασαν λέγει στόν παραλυτικό «Τέκνο, συγχωροῦνται οἰ ἁμαρτίες σου. Τί μακαρία ὀνομασἰα. Ἀκούει τό ὄνομα τέκνο καί υἱοποιεῖται ἀπό τόν οὐράνιο Πατέρα καί προσκολλᾶται στόν ἀναμάρτητο Θεό, γενόμενος καί αὐτός ἀμέσως ἀναμάρτητος διά τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν· γιά νά ἀκολουθήσῃ ἡ ἀνακαίνιση τοῦ σώματος, λαμβάνει πρωτύτερα τήν ψυχή ἀνωτέρα τῆς ἁμαρτίας ἀπό τόν γνωρίζοντα ὅτι, ἀφοῦ πρῶτα ὑπέπεσε ἡ ψυχή στούς βρόχους τῆς ἁμαρτίας, ἐπηκολούθησαν κατά τή δικαία κρίση του οἱ νόσοι τοῦ σώματος καί ὁ θάνατος. Ἀλλ΄ οἱ Γραμματεῖς, ὅταν ἄκουγαν αὐτά, «διαλογίζονταν», λέγει, μέσα τους, γιατί λαλεῖ αὐτός βλάσφημα; ποιός μπορεῖ νά ἀφήσῃ ἁμαρτίες, ἐκτός ἑνός, τοῦ Θεοῦ; Καί ὁ Κύριος ὁ ποιητής τῶν καρδιῶν τούς λέγει· «Ἐάν ἤθελα νά ἐκφέρω κενούς λόγους, πού δέν ἔχουν ἀποτέλεσμα σέ πράξεις, θά ἦταν ἐξ ἴσου εὔκολο νά εἰπῶ χωρίς πρακτικό ἀντίκρυσμα καί τήν ἔγερση τοῦ παραλυτικοῦ καί τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν... καί τά εἶπε αὐτά γιά νά διδάξῃ ὅτι ἔχει ἐξουσία θεϊκή ἐπί τῆς γῆς, ὡς Υἱός ὁμοούσιος μέ τόν οὐράνιο Πατέρα, ἄν καί ἔγινε ὁμοούσιος καί μέ μᾶς τούς ἀχαρίστους κατά σάρκα». Καί ἔδωσε τήν ἐντολή στόν παραλυτικό καί σηκώθηκε αὐτός καί πῆρε τό κραββάτι του καί ἐξῆλθε ἐμπρός στά μάτια ὅλων, ὥστε νά θαυμάζουν ὅλοι.
Ἐμεῖς λοιπόν, ἀδελφοί, ἄς δοξάσωμεν μέ ἔργα τώρα, λαμβάνοντας καί τό θαῦμα ἀναγωγικῶς ὡς ὑπόδειγμα πρός τήν ἀρετή. Γιατί ὁ καθένας ἀπό τούς προσκολλημένους στίς ἡδονές εἶναι παράλυτος στήν ψυχή, κατακείμενος ἐπάνω στίν κίνη τῆς ἡδυπαθείας καί τῆς φαινομενικῆς σαρκικῆς ἀνέσεως ἐπάνω σ’ αὐτήν, ἀλλά ἐξομολογούμενος κατανικᾶ τίς ἁμαρτίες του καί τήν παράλυση τῆς ψυχῆς του, μέ αὐτοκριτική, ὑπόσχεση ἀποχῆς καί τή δέηση πρός τό Θεό». Μέ τίς εὐχές τοῦ μεγάλου σημερινοῦ Ἁγίου, νά ἐπιτυόχουμε ὅλοι καί τήν αἰώνια βασιλεία. Ἀμήν.