Τῇ ΣΤ΄ Κυριακῇ τῶν Νηστειῶν (Τῶν Βαΐων)
Εἰς τήν Λειτουργ. Εἰς τήν Λειτουργίαν. Ἐκ τοῦ κατά Ἰωάννην. ιβ΄ 1 - 18

Πρό ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καί ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δέ Λάζαρος εἷς ἦν ἐκ τῶν ἀνακειμένων σύν αὐτῷ. ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καί ἐξέμαξε ταῖς θριξίν αὐτῆς τούς πόδας αὐτοῦ· ἡ δέ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου. λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτόν παραδιδόναι· Διατί τοῦτο τό μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καί ἐδόθη πτωχοῖς; εἶπε δέ τοῦτο οὐχ ὅτι περί τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὅτι κλέπτης ἦν, καί τό γλωσσόκομον εἶχε καί τά βαλλόμενα ἐβάσταζεν. εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· Ἄφες αὐτήν, εἰς τήν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό. τούς πτωχούς γάρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμέ δέ οὐ πάντοτε ἔχετε. Ἔγνω οὖν ὄχλος πολύς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι, καί ἦλθον οὐ διά τόν Ἰησοῦν μόνον, ἀλλ’ ἵνα καί τόν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. ἐβουλεύσαντο δέ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καί τόν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν, ὅτι πολλοί δι’ αὐτόν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καί ἐπίστευον εἰς τόν Ἰησοῦν. Τῇ ἐπαύριον ὁ ὄχλος πολύς ὁ ἐλθών εἰς τήν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, ἔλαβον τά βαΐα τῶν φοινίκων καί ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ, καί ἐκραύγαζον· Ὡσαννά· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ. εὑρών δέ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ’ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον· Μή φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδού ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπί πῶλον ὄνου. Ταῦτα δέ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταί αὐτοῦ τό πρῶτον, ἀλλ’ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ Ἰησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ’ αὐτῷ γεγραμμένα, καί ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ. Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ’ αὐτοῦ ὅτε τόν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καί ἤγειρεν αὐτόν ἐκ νεκρῶν. διά τοῦτο καί ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτόν πεποιηκέναι τό σημεῖον.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΑΙ Η ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ
Πρωτοφανὴς σέ ὄγκο καί μοναδικὴ σέ μεγαλοπρέπεια ἦταν ἡ ὑποδοχὴ ποὺ ἔγινε στό Χριστό ἐκ μέρους τῶν Ἰουδαίων, ὅταν μία ἡμέρα σάν καί σήμερα, χιλιάδες ἐνθουσιασμένοι ἄνθρωποι κρατοῦντες κλάδους φοινίκων στὰ χέρια καί στρώνωντας τὰ ροῦχα τους στό δρόμο, ἀπ’ ὅπου πρόκειται νὰ περάσῃ ὁ Χριστός τόν ζητωκραάζαν σάν Βασιλιᾶ· «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ Βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ».
Μεγάλος ἐνθουσιασμός, ἀλλά καί μεγάλη πλάνη. Ὅλοι φώναζαν, ἀλλά χωρίς νά γνωρίζουν τήν πραγματικότητα. Τόν ζητωκραύγαζαν σάν ἐπίγειο βασιλιᾶ καί οἱ φωνές τους ἄγγιζαν τό παραλήρημα. Τά Ἱεροσόλυμα ἐσείοντο ἀπό τή δύναμή τους, ἀλλά οἱ ἴδιοι σέ 3-4 ἡμέρες θά ἀντέστρεφαν τίς ἰαχές καί ἀντί τό «Ὡσαννά» θά φώναζαν «Ἄρον, Ἄρον, σταύρωσον αὐτόν». Μόνον Ἐκεῖνος γνώριζε ἀκριβῶς τά μελλούμενα! Μόνον Ἐκεῖνος ἔμενε ἀσυγκίνητος καί ἀπαθής. Ὁ πολύς κόσμος τόν φανταζόντουσαν σάν ἥρωα ἐπαναστάτη πού θά σύντριβε τῆς ἁλυσίσδες τῆς Ρωμαΐκῆς δουλείας, θά συνέτριβε τούς ἐχθρικούς στρατούς καί ὄχι μόνο θά ἀναγεννοῦσε τό Ἰουδαϊκό κράτος, ἀλλά θά ἔστηνε καί τή σημαία τους στό Καπιτόλιο τῆς Ρώμης.
Μόνο Ἐκεῖνος, γνώριζε, ὅτι δὲν εἶναι ἐπίγειος Βασιλεύς. Ὁ θρόνος Του δὲν θὰ εἶναι εἰς τὴν Ρώμην, ἀλλὰ στὸ Γολγοθᾶ. Αὐτὸ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ τὸ καταλάβουν οἱ Ἰουδαῖοι. 2.000 χρόνια ἐπέρασαν ἀπὸ τότε. Καὶ σήμερα, πάλι βρισκόμαστε ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ μὲ τοὺς κλάδους τῶν φοινίκων. Ἄς σταματήσωμε γιὰ λίγο τούς ὕμνους, γιὰ νά ἐξετάσουμε τή φύση καί τό χαρακτῆρα τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.
Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ.
Κοιτάξατε τον. Ταπεινός καί διαφορετικός ἀπό ὅτι τόν φαντάζεται ὁ κόσμος. Δέν ἀνεβαίνει σὲ πολεμικόν ἅρμα. Δέν ρίχνει βόμβες ἤ ρουκέτες, οὔτε άνεβαίνει σέ ἁμάξι, σέ ἀεροπλάνο, οὔτε κάν σέ ἄλογο. Κάθεται πάνω σὲ ἕνα μικρό πουλάρι. Δὲν τὸν συνοδεύουν ἀξιωματικοί καί στρατός, οὔτε φορᾶ ἐμβλήματα καί ἀξιώματα τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας. Δὲν παρατάσσονται στό δρόμο του τιμητικὲς φρουρές· οὔτε ἀστράπτουν κατὰ τὴ διαδρομὴ του ξίφη καὶ δόρατα καὶ ἀσπίδες. Ὁ ἴδιος ξεκαθαρίζει σέ κάθε περίσταση, ὅτι ἡ δική του βασιλεία εἶναι διαφορετική. Τή δεδομένη στιγμή τό ξεκαθαρίζει καί στόν ἴδιο τόν Πιλᾶτο λέγοντάς του· «Ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν τοῦ κόσμου τούτου» (Ἰωαν. ιη΄ 36).
Δέν ἦταν καί δέν εἶναι ἡ βασιλεία του, ὅπως τήν νομίζουν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, δέν εἶναι κυριαρχία, οὔτε ἐξουσία, οὔτε ἐξαναγκασμός, οὔτε φόβος. Ἡ βασιλεία του εἶναι πνευματική. Τά λόγια τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ τό λένε· «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστίν» (Λουκ. ιζ΄ 21). Ὁ Χριστός εἶναι Βασιλεύς τῶν καρδιῶν. Οἱ καρδιές, πού τόν ἀγαποῦν, ἀνήκουν στή Βασιλεία του. Οἱ βασιλεῖες τοῦ κοσμου χάνονται, ἁρπάζονται, συντρίβονται. Οἱ καρδιές τῶν πιστῶν πού ἀνήκουν στό Χριστό, δέν καταστρέφονται ποτέ, ἀλλά παραμένουν ἀθάνατες.
ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ.
Ὁ Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο, γιὰ νά ἱδρύσῃ τή βασιλεία του ἐλευθέρως καί μέ εἰρηνικό τρόπο. Ὁ Χριστός εἶναι ἀγάπη, δικαιοσύνη ἀλλά καί εἰρήνη. Καταπαύει τήν ταραχή. Καταλύει τὴν ἔχθρα. Συμβιβάζει καὶ εἰρηνεύει τούς ἀντιθέτους καί φέρνει τή συνεργασία, τήν κατανόηση καί τήν ἁρμονική συνεργασία μεταξύ τῶν πιστῶν. Ὅσες, ἑπομένως, ψυχές δὲν ἔχουν μέσα τους εἰρήνη, σημαίνει ὅτι τούς λείπει ὁ Χριστός. Ὅσες οἰκογένειες περνοῦν τὶς ἡμέρες τους μέ πίκρες καί καὶ ὀδύνες, δὲν ἀνήκουν στή βασιλεία τοῦ εἰρηνοποιοῦ Χριστοῦ. Ὅπου συγκρούσεις καί αἷμα ὄχι μόνον δέν ἀνήκουν στό Χριστό, ἀλλά πολεμοῦν καί τόν βασιλέα τῆς εἰρήνης. Ἄν καί ἐμεῖς πού σήμερα κρατᾶμε τά βάϊα τῶν φοινίκων, τό εἰρηνικό αὐτὸ σύμβολο τῆς νίκης, δέν ἔχουμε μέσα μας καί μέ τούς γύρω μας, ἀγάπη καί εἰρήνη, τότε, καί ἐμεῖς δέν ἀφήνουμε τό Χριστό νά βασιλεύῃ μέσα μας.
ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ.
Πολλοί μεγάλοι Πολέμαρχοι καί Στρατηλάτες πού κατέκτησαν τή γῆ γιά κάποιο χρονικό διάστημα κερδίζοντας πλούτη καί δόξα. Τί πρόσφεραν ὅμως στήν κοινωνία ἐκτός ἀπό αἵματα; Ἀκόμη καί ἥρωες μέ μεγάλες ἀνδραγαθίες νικιοῦνται ἀπό τό θάνατο. Δέν γλιτώνει οὔτε ὁ Δαυΐδ, οὔτε ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος. Ἕνας εἶναι αὐτός πού νικάει τό θάνατο. Ὁ Χριστὸς, ὁ παντοδύναμος βασιλιᾶς, πού μπορεῖ νά ἀναστήσῃ νεκρούς. Πού μπορεῖ νά μεταμορφώσῃ τόν ἄνθρωπο. Καὶ ἐπειδὴ εἶναι παντοδύναμος Βασιλιᾶς, εἶναι ὁ μόνος τοῦ ὁποίου ἡ βασιλεία εἶναι χωρίς τέλος, χωρίς πτώση, εἶναι αἰώνια καί κατά τά λόγια τοῦ Εὐαγγελίου· «Καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος».
Ἀγαπητοί! Ἡ Ἑβδομάδα τῶν ἁγίων Παθῶν στήν ὁποία εἰσερχόμαστε ἀπό αὔριο, ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα, ὅπως ὀρθῶς όνομάζεται, εἶναι πράγματι μεγάλη, ὀδιαίτερη καί συνταρακτική. Ἡ παρακολούθηση τῶν ἁγίων Παθῶν πρέπει νά γίνεται μέ κατάλληλο σεβασμό καί ἀφοσίωση στό βασιλέα Χριστό καί ὄχι τυπικά καί ἐπιφανειακά. Ἄς τόν ἀκολουθήσουμε λοιπόν μὲ εἰλικρίνειαν καὶ συγκίνηση στό μαρτύριόν του· νά συνοδεύσουμε πρὸς τόν Γολγοθᾶ· νά τόν ἀντικρύσουμε πάνω στό Σταυρό καί νά τόν ἀνυμνήσουμε μετά ὡς βασιλιᾶ νικητὴ καὶ θριαμβευτή.