Τῇ Κυριακῇ τοῦ Παραλύτου
Ἐκ τοῦ κατά Ἰωάννην ε΄ 1 - 15

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. ἔστι δέ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπί τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστί Βηθεσδά, πέντε στοάς ἔχουσα. ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τήν τοῦ ὕδατος κίνησιν. ἄγγελος γάρ κατά καιρόν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καί ἐταράσσετο τό ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβάς μετά τήν ταραχήν τοῦ ὕδατος ὑγιής ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. τοῦτον ἰδών ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καί γνούς ὅτι πολύν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιής γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δέ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρό ἐμοῦ καταβαίνει. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἔγειρε, ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει. καί εὐθέως ἐγένετο ὑγιής ὁ ἄνθρωπος, καί ἦρε τόν κράβαττον αὐτοῦ καί περιεπάτει. ἦν δέ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τόν κράβαττον. ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει. ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει; ὁ δέ ἰαθείς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γάρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. μετά ταῦτα εὑρίσκει αὐτόν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καί εἶπεν αὐτῷ· Ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται. ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καί ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτόν ὑγιῆ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Στήν ἄκρη τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων ὑπῆρχε, μᾶς λέει ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπή, μιά δεξαμενή πού ὀνομαζόταν κολυμβήθρα τῆς Βηθεσδά. Στή δεξαμενή αὐτή γινόταν κάτι θαυμαστό. Κατά διαστήματα καί σέ χρόνο πού κανείς δέν γνώριζε, ἄγγελος Κυρίου τάραζε τό νερό της. Ὁ πρώτος ἄρρωστος πού ἔπεφτε μέσα στή δεξαμενή αὐτή, ὅταν ὁ ἄγγελος τάραζε τό νερό της, γινόταν ἀμέσως καλά. Γύρω ἀπό αὐτή τήν θαυματουργική κολυμβήθρα μαζεύονταν πολλοί ἄρρωστοι, τυφλοί, κουφοί, παράλυτοι, μαζί μέ τούς συγγενεῖς τους. Ἀνάμεσα σ’ αὐτούς ὑπῆρχε ἕνας παράλυτος πού γιά τριάντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια ἦταν καθηλωμένος στό κρεβάτι του. Κάποιοι τόν εἶχαν φέρει στήν κολυμβήθρα καί τόν ἄφησαν ἐκεῖ μόνο του. Παράλυτος, ὅμως, καθώς ἦταν, δέν μποροῦσε νά τρέξῃ, ὥστε νά προλάβῃ νά πέσῃ πρῶτος στό νερό, ὅταν τό τάραζε ὁ ἄγγελος. Ἄλλοι, πού εἶχαν ἔρθει μετά ἀπό αὐτόν, ἔπεφταν πρῶτοι καί θεραπεύονταν.
Ὅμως, ὁ παράλυτος δέν ἀπελπιζόταν. Οὔτε ἔχανε τήν ὑπομονή του. Διέθετε ἀξιοθαύμαστη ὑπομονή, πού πολλά μπορεῖ νά μᾶς διδάξῃ. Δέν γόγγυζε, δέν βλασφημοῦσε τό Θεό, δέν καταριόταν τήν ἡμέρα καί τήν ὥρα πού γεννήθηκε. Εἶχε ὅμως καί αὐτός, ὅπως καί πολλοί ἄλλοι ἄνθρωποι, πνεῦμα κοσμικό καί ὅταν ρωτήθηκε ἀπό τό Χριστό, ἄν θέλει νά γίνῃ καλά, δέν ἀπάντησε ἀμέσως καί αὐθόρμητα «ναί», δέν κατάλαβε τή δύναμή του, ἀλλά τό ἐξήγησε μέ τά δικά του ἀνθρώπινα κριτήρια· «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» εἶπε. Καί ὁ Χριστός ἀπαντᾶ σέ αὐτόν καί σέ ὅλους μας· «Δέν ἔχεις ἄνθρωπο; Μά ἐγώ γιά σένα ἔγινα ἄνθρωπος. Γιά σένα ἔλαβα σάρκα. Καί λέγεις δέν ἔχεις ἄνθρωπο;». Δέν ἔχω ἄνθρωπο λοιπόν, λέγει ὁ παραλυτικός, γιά νά μέ βοηθήσῃ, νά μέ καταλάβῃ, νά μέ παρηγορήσῃ, ἀπό τήν ἀπομόνωση πού βρίσκομαι. Εἶναι τό φαινόμενο τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου, πού ζεῖ στήν ἒγωπάθεια, στή μελαγχολία καί στήν ἐρημία τῶν πόλεως. Τί καί ἄν ζοῦμε καί ἄν συναναστρεφόμαστε μέ χιλιάδες συνανθρώπους μας, πολλές φορές νιώθουμε μόνοι. Οὐ καλόν εἶναι τόν ἄνθρωπον μόνον, ποιήσῳ βοηθόν κατ’ αὐτόν μᾶς λέγει ἡ Γραφή. Καί οἱ Ἅγιοι μᾶς λένε, ὅτι οἱ ἄνθρωποι ὅλοι, ἄνδρες καί γυναῖκες, ἔχουν ταυτότητα, τήν κοινή εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καί ἔχουν βγεῖ ἀπό τήν κοινή μήτρα τοῦ βαπτίσματος.
Ὁ παράλυτος λοιπόν ἦταν ἥρωας τῆς ὑπομονῆς. Καί ὁ Χριστός ἦλθε νά τόν βραβεύσῃ. Βραβεῖο τῆς ὑπομονῆς του ἧταν ἡ θεραπεία του. Ἀγνόησε τήν ἄγνοιά του καί τοῦ εἶπε· «Σήκω ἐπάνω, πάρε τό κρεβάτι σου καί περπάτα». Καί ὁ παράλυτος σηκώθηκε ἀμέσως ὄρθιος. Τόν θεράπευσε ὁ Χριστός μέ ἕνα λόγο του. Γιατί ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ εἶναι παντοδύναμος. Καί θαυματουργεῖ ὁ Χριστός μέ ἕνα λόγο του στούς ἀνθρώπους πού παραδίνονται μέ ἐμπιστοσύνη στά χέρια του.
Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὀνομάζει τή δεξαμενή τῆς Βηθεσδά κολυμβήθρα. Σύμφωνα μέ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἡ κολυμβήθρα αὐτή ἦταν ἕνας τύπος, μία σκιά, θά λέγαμε, ἕνα σύμβολο τῆς πραγματικῆς κολυμβήθρας πού εἶναι τό ἱερό Βάπτισμα. Νερό ὑπῆρχε καί στή μία κολυμβήθρα, νερό ὑπάρχει καί στήν ἄλλη. Τό νερό τῆς κολυμβήθρας τῆς Βηθεσδά, πρίν τό ταράξει ὁ ἄγγελος, δέν εἶχε καμιά θαυματουργική δύναμη. Ἀλλά καί τό νερό πού χρησιμοποιοῦμε γιά τό ἱερό Βάπτισμα εἶναι ἁπλὀ νερό, χωρίς θαυματουργική δύναμη. Ἀπό τή στιγμή, ὅμως, πού ὁ ἱερέας τελεῑ τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος καί ἐπικαλεῖται μέ τίς εὐχές τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό νερό τῆς κολυμβήθρας παίρνει θεϊκή δύναμη καί ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐκείνη τήν ὥρα κάνει θαῦμα ἀσυγκρίτως ἀνώτερο ἀπό τό θαῦμα τῆς κολυμβήθρας τῆς Βηθεσδά. Διότι ἡ κολυμβήθρα ἐκείνη θεράπευε μόνο τό σῶμα τοῦ ἀρρώστου. Ἡ κολυμβήθρα τῆς Ἐκκλησίας ἀγγίζει καί τήν ψυχή του. Καθαρίζει, δηλαδή, καί τό σῶμα καί τήν ψυχή τοῦ βαπτιζόμενου, πρώτιστα ἀπό τήν ἁμαρτία πού κληρονόμησε ἀπό τούς Πρωτοπλάστους, ἀπό τό λεγόμενο προπατορικό ἁμάρτημα, ἀλλά καί ἀπό ἄλλες προσωπικές του ἁμαρτίες.
Ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας, περιέχονται σημαντικά νοήματα. Διαβάζουμε στό Δοξαστικό τῶν αἴνων τῆς ἑορτῆς· «Κύριε, τόν Παράλυτον οὐχ ἡ κολυμβήθρα ἐθεράπευσεν, ἀλλ’ ὁ σός λόγος ἀνεκαίνισε· καί οὐδέ ἡ πολυχρόνιος αὐτῷ ἐνεπόδισε νόσος· ὅτι τῆς φωνῆς σου ὀξυτέρα ἡ ἐνέργεια ἐδείχθη· καί τό δυσβάστακτον βάρος ἀπέῤῥιξε, καί τό φορτίον τῆς κλίνης ἐβάστασεν...». Ἀδελφοί μου, ἄν εἴχαμε μάτια ἀγγέλων καί μπορούσαμε νά δοῦμε τί κατορθώνει ἡ θεία Χάρη μέ τό ἅγιο Βάπτισμα, θά βλέπαμε τήν ψυχή τοῦ ἀβάπτιστου μαύρη, πρίν μπῇ στήν κολυμβήθρα. Ὅταν, ὅμως, γίνῃ ἡ βάπτιση στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀκούσει τή δύναμη τῆς ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ καί βγῇ ἀπό τήν κολυμβήθρα, ἡ ψυχή του εἶναι λευκή σάν τό χιόνι.
Ἀδελφοί, ὅλοι βαπτισθήκαμε! Ὁλόλευκοι βγήκαμε ἀπό τήν κολυμβήθρα! Ἀλλά, δυστυχῶς, γινόμαστε μαῦροι μέ τίς ἁμαρτίες μας. Καί πάλι, βέβαια, ὁ Θεός μᾶς καλεῖ νά μετανοήσουμε καί νά ἐπιστρέψουμε κοντά του. Τά δάκρυα πού χύνουμε γιά τίς ἁμαρτίες πού κάνουμε ὕστερα ἀπό τό βάπτισμα, αὐτά τά δάκρυα γίνονται μιά ἄλλη κολυμβήθρα. Ὅταν τρέχουμε σ’ αὐτήν, ὅπως ἔτρεχαν τότε στήν κολυμβήθρα τῆς Βηθεσδά, ὁ Χριστός μᾶς θεραπεύει ἀπό ὅλες τίς ἀρρώστιές μας. Ὁ Χριστός, εἶναι ἡ ἰαματική κολυμβήθρα ὅλων τῶν αἰώνων. Αὐτός διά μέσου τῶν ἱερέων τελεῖ τά μυστήρια καί καθαρίζει τούς ἁμαρτωλούς. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ μεγάλος ἰατρός πού θεραπεύει κάθε ἀρρώστια ψυχῆς καί σώματος. Σ’ αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.