Τῇ Κυριακῇ τῆς Σαμαρείτιδος
Ἐκ τοῦ κατά Ἰωάννην. δ΄ 5 - 42

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔρχεται ὁ Ἴησοῦς εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακώβ Ἰωσήφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ. ἦν δέ ἐκεῖ πηγή τοῦ Ἰακώβ. ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακώς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπί τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεί ἕκτη. ἔρχεται γυνή ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Δός μοι πεῖν. οἱ γάρ μαθηταί αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τήν πόλιν, ἵνα τροφάς ἀγοράσωσι. λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνή ἡ Σαμαρεῖτις· Πῶς σύ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικός Σαμαρείτιδος ; οὐ γάρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καί εἶπεν αὐτῇ· Εἰ ᾔδεις τήν δωρεάν τοῦ Θεοῦ καί τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πεῖν, σύ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καί ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καί τό φρέαρ ἐστί βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τό ὕδωρ τό ζῶν; μή σύ μείζων εἶ τοῦ πατρός ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τό φρέαρ, καί αὐτός ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καί οἱ υἱοί αὐτοῦ καί τά θρέμματα αὐτοῦ; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καί εἶπεν αὐτῇ· Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· ὃς δ’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ, οὐ μή διψήσει εἰς τόν αἰῶνα, ἀλλά τό ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον. λέγει πρός αὐτόν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τό ὕδωρ, ἵνα μή διψῶ μηδέ ἔρχομαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ὕπαγε φώνησον τόν ἄνδρα σου καί ἐλθέ ἐνθάδε. ἀπεκρίθη ἡ γυνή καί εἶπεν· Οὐκ ἔχω ἄνδρα. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· πέντε γάρ ἄνδρας ἔσχες, καί νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθές εἴρηκας. λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καί ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστίν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καί νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τῷ πατρί ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ· καί γάρ ὁ πατήρ τοιούτους ζητεῖ τούς προσκυνοῦντας αὐτόν. πνεῦμα ὁ Θεός, καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι. καί ἐπί τούτῳ ἦλθαν οἱ μαθηταί αὐτοῦ, καί ἐθαύμασαν ὅτι μετά γυναικός ἐλάλει· οὐδείς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἤ τί λαλεῖς μετ’ αὐτῆς; Ἀφῆκεν οὖν τήν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνή καί ἀπῆλθεν εἰς τήν πόλιν, καί λέγει τοῖς ἀνθρώποις· Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καί ἤρχοντο πρός αὐτόν. Ἐν δέ τῷ μεταξύ ἠρώτων αὐτόν οἱ μαθηταί λέγοντες· Ραββί, φάγε. ὁ δέ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐγώ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταί πρός ἀλλήλους· Μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἐμόν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με καί τελειώσω αὐτοῦ τό ἔργον. οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καί ὁ θερισμός ἔρχεται; ἰδού λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τούς ὀφθαλμούς ὑμῶν καί θεάσασθε τάς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρός θερισμόν. ἤδη. καί ὁ θερίζων μισθόν λαμβάνει καί συνάγει καρπόν εἰς ζωήν αἰώνιον, ἵνα καί ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καί ὁ θερίζων. ἐν γάρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστίν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστίν ὁ σπείρων καί ἄλλος ὁ θερίζων. ἐγώ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καί ὑμεῖς εἰς τόν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. Ἐκ δέ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοί ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν τῶν Σαμαρειτῶν διά τόν λόγον τῆς γυναικός, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. ὡς οὖν ἦλθον πρός αὐτόν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτόν μεῖναι παρ’ αὐτοῖς· καί ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. καί πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διά τόν λόγον αὐτοῦ, τῇ τε γυναικί ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διά τήν σήν λαλιάν πιστεύομεν· αὐτοί γάρ ἀκηκόαμεν, καί οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτήρ τοῦ κόσμου, ὁ Χριστὀς.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Ὁ Χριστός καί ἡ Σαμαρείτισσα
Φθάνει ὁ Ἰησοῦς σέ μιά πόλη τῆς Σαμάρειας ποὺ λέγεται Συχάρ (σημερινή Ἀσκάρ). Εἶναι τὸ μέρος ποὺ ἔδωσε ὁ Ἰακώβ στὸ γιό του τόν Ἰωσήφ. Ἐκεῖ πού ἦταν και τὸ πηγάδι τοῦ Ἰακώβ. Κουρασμένος λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τήν ὁδοιπορία, τήν ἀνηφόρα καί τή ζέστη (ἦταν καταμεσήμερο, ἕκτη ὥρα περίπου), κάθισε πάνω στὸ χεῖλος τοῦ πηγαδιοῦ.
Σέ λίγο ἦρθε μιά γυναῖκα ἀπ’ τὴ, πόλη νά βγάλη νερό. Τῆς λέει ὁ Ἰησοῦς· «δός μου νά πιῶ». Οἱ μαθηταί του εἶχαν φύγει στήν πόλη γιά ν’ ἀγοράσουν τρόφιμα καί ἡ Σαμαρείτισσα τοῦ εἶπε· «Πῶς ἐσὺ ποὺ εἶσαι Ἰουδαῖος ζητεῖς νά πιῆς ἀπὸ μένα ποὺ εἶμαι Σαμαρείτισσα; Δὲν ὑπάρχουν σχέσεις ἀνάμεσα σέ Ἰουδαίους καί Σαμαρεῖτες», αὐτό θεωρεῖται ἀδιανόητο.
Ἡ γυναίκα μίλησε σύμφωνα μέ τήν ὑφιστάμενη ἔχθρα τῶν ἀνθρώπων τῆς Σαμάρειας καί τῆς Ἰουδαίας. Μίλησε καί εἶπε τά πράγματα ὅπως τά γνώριζε. Διατύπωσε τήν τυπολατρεία τῶν Σαμαρειτῶν πού ἐνῶ ἐπιδιδόντουσαν σέ πορνεῖες, ἐνῶ μολυνόντουσαν σέ σῶμα καί ψυχή, πίστευαν ὅτι μέ τό νερό καθαρίζονται.
Ἔτσι καί ἡ Σαμαρείτισσα. τήν ψυχή της εἶχε βουτηγμένη στίς πορνεῖες, ἦταν στιγματισμένη γιά τόν ἔκλυτο βίο της καί φιλονικεῖ γιά τήν πόση λίγου νεροῦ. καί ὁ Ἰησοῦς δὲν τήν ἀποστόμωσε, δὲν τῆς εἶπε ἐγὼ εἶμαι Θεὸς, ἐγὼ στερέωσα τόν οὐρανὸ καί θεμελίωσα τή γῆ καί φιλονικεῖς γιά τὸ νερὸ καί τήν πόση του καί μάλιστα σύ, γυναῖκα μολυσμένη ἀπὸ τίς ἁμαρτίες; Τῆς εἶπε τοῦτο· «Ἄν γνώριζες τήν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ καί ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ σοῦ λέει· δῶσε μου νά πιῶ, θὰ γύρευες ἐσὺ ἀπ’ αὐτὸν καί θὰ σοῦ ἔδινε νερὸ ζωντανό». Τῆς μίλησε λοιπόν μέ τρόπο παιδαγωγικό καί ὠφέλιμο γιά τή σωτηρία της. Στή συνέχεια, ὁ σωστός τρόπος τοῦ Χριστοῦ κέντρισε τό ἐνδιαφέρον της καί ρωτᾶ· «Κύριε μήτε κουβὰ ἔχεις καί τὸ πηγάδι εἶναι βαθύ· ἀπὸ ποῦ λοιπὸν ἔχεις καί μάλιστα νερὸ ζωντανό; Μήπως εἶσαι σὺ πιὸ μεγάλος ἀπὸ τόν πατέρα μας Ἰακώβ, ποὺ μᾶς ἔδωκε αὐτὸ τὸ πηγάδι, ἀπ’ ὅπου ἤπιε καί αὐτὸς καί τά παιδιά του καί τά κοπάδια του;» Ἀπό τήν ἐρώτηση αὐτή φαίνεται ὅτι ἡ συγκεκριμένη γυναίκα εἶχε μεγάλο σεβασμό στόν Πατριάρχη Ἰακώβ.
Ἄς δοῦμε ὅμως τήν ἀπάντηση τοῦ Κυρίου· Δὲν τῆς εἶπε «Ναί, ἐγὼ εἶμαι μεγαλύτερος ἀπὸ τόν πατέρα σας Ἰακώβ· οὔτε ὅτι ἐγὼ ὑπάρχω πρὶν ἀπὸ τή γέννηση τοῦ Ἀβραὰμ». Γιατὶ παρόλο πού αὐτά εἶναι ἀλήθεια, ἄν τῆς ἔλεγε τέτοια, ἐκείνη δὲν θὰ μποροῦσε νά κατανοήσῃ τέτοιο ὕψος ἀποκαλύψεων. Δέν τῆς μίλησε γιά πρόσωπα, ἀλλά γιά θέματα πνευματικά, γιά ἕνα ἀλιώτικο νερό, πού γίνεται μέσα μας πηγή ἀθανασίας. Καί αὐτή, ἡ ταλαιπωρημένη καί ἀκαλιέργητη γῆ, πίστεψε πώς ἄν ἔπινε ἕνα τέτοιο νερό, δεν θά ξαναδιψοῦσε. Τῆς λέει τότε ὁ Ἰησοῦς· «Πήγαινε, φώναξε τόν ἄνδρα σου κι ἔλα». Ἄν δηλαδή, ἔχης σύντροφο τῆς ζωῆς σου, ἄς γίνη καί στήν πίστη σου σύντροφος. Μὴν παίρνης μόνη σου τή δωρεὰ τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων. Ἦρθα στὴ γῆ, ὄχι γιά νά σώσω μόνο τήν Εὔα, ἀλλὰ γιά νά ξανακαλέσω καί τόν ἄνδρα πίσω στὸ παράδεισο.
Τότε λέγει ἡ γυναίκα· «Δὲν ἔχω ἄνδρα». Ἄρχισε σιγά - σιγά νά ξεσκεπάζη τίς ἁμαρτίες της. Καί ὁ Χριστός τῆς ἀπάντησε· «Καλὰ εἶπες, ὅτι δὲν ἔχεις ἄνδρα. Εἶχες πέντε καί αὐτὸς ποὺ ἔχεις τώρα δὲν εἶναι ἄνδρας σου». Ἡ γυναῖκα εἶχε στό παρελθόν ἀποκτήσει πέντε συζύγους πού εἶχαν πεθάνει καί οἱ πέντε. Γι’ αὐτὸ κανεὶς δὲν ἤθελε νά τήν πάρει σὰ νόμιμη σύζυγο. Κι’ αὐτὴ μὴ μπορῶντας νά χαλιναγωγίση τῆς ὁρμές της, εἶχε κρυφὰ αὐτὸν μέ τόν ὁποῖο συζοῦσε. Καί νόμιζε ὅτι ὁ Χριστὸς μποροῦσε νά πλανηθῆ ὅταν τοῦ ἔλεγε, ὅτι δὲν ἔχει ἄνδρα. Ὁ Χριστὸς ὅμως, ποὺ γνωρίζει τά κρυφὰ τῆς καρδιᾶς ὅλων τῶν ἀθρώπων, τῆς εἶπε μέ ἀκρίβεια ὁλη τήν ἀλήθεια.
Ἡ συζυγία
Στό σημεῖο αὐτό πρέπει νά τονίσουμε τή μεγάλη σημασία πού ἔχει γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους ὁ ἤ ἡ σύντροφος. Δύο δρόμοι ὑπάρχουν στή ζωή. Ὅσοι ἐπιλέξουν τή συζυγική ζωή πρέπει νά προσέξουν τόσο στήν κατάλληλη ἐπιλογή, ὅσο καί στήν κατάλληλη συμβίωση μέσα στόν ἴδιο ζυγό καί σύμφωνα μέ τίς κατευθύνσεις καί τίς διδασκαλίες τῆς Ἐκκλησίας.
Μετά ἀπό τήν ἀποκάλυψη τῶν μυστικῶν πράξεών της, τοῦ λέει ἡ γυναίκα· «Κύριε, νομίζω πὼς εἶσαι προφήτης» καί συνεχίζει· «Οἱ πατέρες μας τελοῦσαν τή λατρεία τους σ’ αὐτὸ τὸ βουνὸ καί σεῖς οἱ Ἰουδαῖοι λέτε, ὅτι ὁ τόπος τῆς λατρείας εἶναι τά Ἱεροσόλυμα».
Ἡ πόρνη ἀνοίγει συζήτηση δογματικὴ καί δέν ζητᾶ ἀπό τόν Κύριο κάτι βιοτικό, ἀλλά μόνο τήν ἐπιβεβαίωση τῆς προγονικῆς πίστεως. Καί ὁ Κύριος, γιά νά μήν τήν διαψεύσῃ, ἐπειδή τόν θεωροῦσε Ἰουδαῖο, ἀλλά νά τήν ὁδηγήσῃ στό δρόμο τῆς σωτηρίας ἀπαντᾶ μὲ τή σοφία του ἐμμέσως καί τῆς λέγει· «Γυναῖκα, πίστεψέ με, ὅτι ἔρχεται στιγμὴ καί εἶναι καί τώρα, πού οὔτε σ’ αὐτὸ τὸ βουνό, οὔτε στὰ Ἱεροσόλυμα δὲ θὰ προσκυνοῦν τὸ Θεό, ἀλλὰ οἱ ἀληθινοὶ προσκυνητές θὰ τοῦ ἀποδίδουν λατρεία πνευματικὴ καί ἀληθινή. Τέτοιους προσκυνητές ζητᾶ ὁ Πατέρας. Ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦμα καί οἱ προσκυνητές του πρέπει νά τοῦ ἀποδίδουν λατρεία πνευματικὴ καί ἀληθινή».
Ἡ λατρεία τῶν Σαμαρειτῶν δέν εἶναι ἀλη­θινή, γιατί δέν ξέρουν ποιό θεό προσκυνοῦν. Ἡ λατρεία στήν Ἱερουσαλήμ δέν εἶναι παρά σκιά τῆς ἀληθινῆς λα­τρείας τοῦ Θεοῦ, «σκιάν γάρ ἔχων ὁ νόμος τῶν μελλόντων ἀγαθῶν...» (Ἑβρ. ι΄, 1). Γιά τό λόγο αὐτό, τόσο τό ψεύτικο καί τό μή ἀληθινό, ὅπως καί ἡ σκιά, σύντομα θά ἐξαφανιστοῦν καί στή θέση τους θά βασιλέψῃ ἡ ἀληθινή λατρεία τοῦ Θεοῦ.
Καί αὐτή ἡ ἀληθινή λατρεία τῶν ἀνθρώπων πραγματοποιήθηκε μέ τήν ἐνανθρώπιση τοῦ Χριστοῦ. Μέσῳ αὐτοῦ γνωρίσαμε τόν Πατέρα καί καθαγιαστήκαμε ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Δέν λατρεύουμε πλέον τό Θεό μέ λέξεις καί θυσίες νεκρές, ἀλλ’ ἐν πνεύ­ματι καί ἀληθείᾳ, μέ ψυχή καί σῶμα, μέ πίστη καί ἔργα, μέ σοφία κι’ ἀγάπη.
Οἱ προσκυνητές δέν ὑποκλίνονται σέ κάποιο πλάσμα, μά στόν ἴδιο τό Δη­μιουργό, ὄχι σέ κακούς δαίμονες πού ἐμφανίζονται σάν θεοί, ἀλλά στόν Ἕνα Πολυεύσπλαχνο Πατέρα τοῦ φωτός καί τῆς ἀληθείας.
Ἔτσι ὁ Χριστός μέ τή διδασκαλία του οἰκοδομεῖ τήν πίστη της. Σιγά - σιγά ἀνεβάζει ἀνάλαφρα τήν φυσή της στόν οὐρανό. Χωρὶς νά λογαριάζη τήν περιβολὴ τῆς πόρνης, γίνεται διάκονος τῆς ψυχικῆς της σωτηρίας. Δὲν περιορίζεται σέ λόγια ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἁπλώνεται παντοῦ ἡ ἐπίγνωση τῆς Θείας Χάριτος. Δὲν οἰκειοποιοῦνται πιὰ Ἰουδαῖοι καί Σαμαρεῖτες τὸ σύμβολο τοῦ νόμου. Αὐτοὶ ποὺ προσκυνοῦν τὸ Θεὸ πρέπει νά προσφέρουν λατρεία πνευματική καί ἀληθινή. Ὄχι λατρεία μὲ ὁλοκαυτώματα, μόσχους, κριάρια καί ἄλλα παρόμοια. τά δῶρα τῆς σωτηρίας ἐπεκτείνονται πλέον σ’ ὅλη τήν οἰκουμένη.
Τοῦ λέει ἡ γυναίκα· «Ξέρω ὅτι ἔρχεται ὁ Μεσσίας ποὺ λέγεται Χριστός. Ὅταν ἔρθη ἐκεῖνος, θὰ μᾶς τά φανερώση ὅλα». Ἡ πόρνη φιλοσοφεῖ ζητήματα πνευματικά, φέρνει στὸ στόμα της τίς Θεῖες Γραφές. Κι ἄν τὸ σῶμα της ἔχη βουτυχθῆ στήν ἀκαθαρσία τῆς πορνείας, ἡ ψυχή της ἔχει καθαρισθῆ μὲ τήν ἀναφορά καί τήν ἀνάγνωση τῶν Θείων Γραφῶν. Ἰδοὺ πνευματικὴ προκοπή, ἰδοὺ πόρνη μέ γνώση. Ἄς προσέξουμε, πῶς ἀπὸ τά βάθη τῆς γῆς πέταξε στούς οὐρανούς. Μεσσία ἀποκαλεῖ τὸ Χριστὸ, Δὲν τόν χαρακτηρίζει πιὰ Ἰουδαῖο, δὲν κάνει διάκριση στὸ νά τοῦ δώση νερό. Καί ὁ Χριστός τί κάνει; Τῆς ἀποκαλύπτεται. Στοῦ Κλεόπα δὲν φανερώθηκε στούς ἀποστόλους. Δὲν φανέρωσε τόν ἑαυτὸ του σ’ αὐτούς, ἐνῶ στὴ γυναίκα λέει· «Ἐγὼ εἶμαι ποὺ σοῦ μιλῶ, ὁ Χριστός».
Οἱ μαθητὲς τόν βρίσκουν νά μιλᾶ μὲ τή γυναίκα καί παραξενεύονται. Ἐκείνη ἀφήνει τή στάμνα της μπαίνει στήν πόλη καί φωνάζει· «Ἐλᾶτε νά δῆτε κάποιον ποὺ μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανα. Μήπως εἶναι αὐτὸς ὁ Χριστός;». Πόρνη μὲ συνείδηση ἀποστόλου ποὺ ἔγινε ἀπὸ τούς ἀποστόλους πιὸ δυνατή. Γιατὶ οἱ ἀπόστολοι περίμεναν νά συμπληρωθῆ ὁλόκληρη ἡ Θεία Οἰκονομία καί τότε ἄρχισαν τά κηρύγματά τους. Ἡ πόρνη ὅμως, πρὶν ἀπὸ τήν Ἀνάσταση εὐαγγελίζεται τὸ Χριστό. Ἄς προσέξουμε. Ἕνα ἁμαρτημα τῆς εἶπε ὁ Χριστός, κι’ ἐκείνη τόν κηρύττει πιὸ μεγαλόφωνα ἀπὸ τούς ἀποστόλους. Δὲν εἶδε τά θαύματά του καί ὅμως, τόν πίστευσε καί τόν διαλάλησε· Κι ἀπὸ τήν πόλη ἐκείνη τῶν Σαμαρειτῶν πίστεψαν σ’ αὐτὸν πολλοὶ.
Πέρασαν τά χρόνια. Ἡ Σαμαρείτισσα ἄλλαξε τρόπο ζωῆς. Εἶχε πέντε ἀδελφές καί δύο γιούς. Βαπτίστηκε ἀπό τούς Ἀποστόλους τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς καί ὀνομάστηκε Φωτεινή. Ἀργότερα βαπτίστηκαν καί οἱ πέντε ἀδελφές της καί ὀνομάστηκαν Ἀνατολή, Φωτό, Φωτίς, Παρασκευή καί Κυριακή, καθώς καί τά δύο παιδιά της. Τό πρῶτο πού τό ἔλεγαν Βίκτωρ καί ἦταν στρατηλάτης στό Ρωμαϊκό στρατό ὀνομάστηκε Φωτεινός καί τό δεύτερο ἀπό Ἰωσήν ὀνομάστηκε .........................................
Ὅλοι αὐτοί, ἡ Φωτεινή, οἱ πέντε ἀδελφές της καί τά δύο παιδιά της μαρτύρησαν ἐπί Νέρωνος.
Ἄς μιμηθοῦμε τή Σαμαρείτισσα καί χωρὶς παράλογη ντροπὴ γιά τά ἁμαρτήματά μας, νά φοβώμαστε τὸ Θεό. Ἄς συνομιλήσωμε λοιπὸν μὲ τὸ Χριστό, γιατὶ πάντοτε στέκεται ἀνάμεσά μας καί μᾶς μιλᾶ μὲ τὸ στόμα τῶν προφητῶν καί τῶν ἀποστόλων. Ἄς τόν ἀκούσουμε καί ἄς τόν πιστέψουμε. Καί μακάρι νά ἐπιτύχουμε τά αἰώνια ἀγαθά μὲ τή χάρη καί τή φιλανθρωπία του. Ἀμήν.